#301225

erken uyuyacaktım sözüm ona.. benim geceleri buraya girmemem lazım. gündüzleri de girmemem lazım ama orasını karıştırmayalım şimdi.

birinin vefat ettiğine kendinizi nasıl inandırıyorsunuz.. ben gözümle gömüldüğünü görmediğim ama gözlerimin önünde son nefesini verişini izlediğim birinin hâlâ olmayışına inanamıyorum. evimde ki eşyayı dahi duvara asamadım, o asacaktı, 'kızım sen kimseye sorma, ben hallederim' dediği için kimseye dokundurmadığım, öylece dolap üstünde duran eşyamdan bahsediyorum. tam iki senedir orada, ramazan ayında üçüncü senesine girecek. vefat ettiği gecenin sabahında uçağım olduğu için, gitmekten vazgeçmiş olsam dahi, ailemin zoruyla (desteği belkide) gittiğim için belki de böyle sızısının farklı oluşu.. bilmiyorum. ama özlüyorum, kahve'ye süt yerine kaymak dökmeni, mahalleye her döndüğüm de 'hadi kahve yapta içelim' diyişini.. benim fikirlerimi, planlarımı dinleyişini. üveyim'in gözleri hâlâ dolu dolu, avutamıyorum onu.. avutulmaz ki zaten yokluğun. geçen bilet aldım yine istanbul'a, rüyamamı girdin, aklıma mı düştün bilmiyorum ama bileti aldığım günün sabahında bursa'ya gelip mezarını ziyaret etmem gerektiği hissine kapıldım. oturdum, istanbul'dan bursa'nın mesafesine baktım.. çok değilmiş, belki araba kiralarsam, gelebilirim yanına. henüz mezarın neresi onu bile bilmiyorum ama soramam, kesinleşene kadar gelebilme ihtimalim, içimde tutmalıyım.. ben sana veda edemedim, etmedim.. ama hasta yatağında, beni görünce güçlendiğini gördüm hep. gelmediğim günlerde aradığını, beklediğini bildim hep.. değerin, yerin öyle başka ki. beni anladın, dinledin hep.. 'kızım, biliyorum, çok yükleniyorlar sana ama sen onları anladığın için böyle yapıyorlar' demiştin bana, kulağıma küpe ettim sözlerini.. o cümlenin devamını da, hep kırıldığım da hatırlattım kendime. biliyorum, unutmadığımız sürece, yok sayılmazsın.. içimizde yaşattığımız sürece, bizimlesin.