#300821

buraya yazmaya başladığımda liseye yeni başlamış bi kız çocuğuydum, şimdiyse 2 gün sonra hemşire olarak işe başlayacak bir kadınım. yaklaşık 10 yıldır buralarda bi’ şeyler karalayıp kendimi arayışımda içimi döktüm. en kötü anlarımın ve bazen de en iyi anlarımın satırlarıydı buraya döktüklerim. ne acayip, şimdilerde bakıp bakıp “sahi neler hissetmişim, neleri boş yere yük etmişim kendime” diyorum. sanırım ben artık büyümeyi seviyorum çünkü geçen zamanın kattıkları kadar aldıkları da beni ben yapan şeylermiş, artık anlıyorum. eskiye dönme isteği de duymuyorum artık, o anlar orda anı olarak kalmalı ve artık bir çoğu hatırlanmamalı bile. hani kelebeğin rüyasında da söylendiği gibi “unutmak değil ama hatırlamamak mümkün”