hayatın tekdüzeliğinden gömlek cebi yırtılmış adamlar tanıdık seninle. hiç para kazanmayan muhasebeciler tanıdık. düğünlerden, cenazelerden geçtik, mezarlık önlerinde yavaşlamayı öğrendik, siren çalmamayı falan. gece vakti yoklamalarını öğrendik, afilli şairlere göz kırptık. neticede hepsi fikirlerine yandığımız abilerimizdi, bizden ezbere okunan sene sonu şiiri bile olmazdı kabullendik. neye benzediğimi unut. neleri sevdiğimi, neleri dişlerimi sıkarak düşündüğümü hatırlama. ahmet, sen başka insanların dertlerine de yanma artık. kül tutuşmaz bi' kere. benim külümü denizine dök, sonra ruhuma iki duble fatiha. yokluğumuza türkçe karşılık arayan tedeke kadar dilimin dilinden alacağı var ama hoşluk bu ya, sana söyleyecek tek kelimenin de kafasına sıktım. cümle aleme inat inin cinle top oynadığı parklarda seni düşündüm, sigara içmenin güzeltmediği gerçeklerin dehşetine düştüm. beni dünyada bi' başıma. nasıl lan? ahmet, biraz neşter ver ablaya arkadan, neticede eski müşterimiz. sonra da şu damlayan kanından sür yarama. o da sana söylesin nelerin etkisiyle kafasına mazot döktüğünü, dişlediği kaldırım taşlarını falan. böyle çocukların bayramdan bayrama ayakkapları olur, güçlenen dünyanın gerçeküstü gerçeği. ahmet, güvercin yuvası, çakal sesi, koyun sürüsünün sakinliği. huzura varan delilik, sevdanın doruğu, doruğun sevdası. dağlar devrilir, bizden de bi' yol olmaz artık. yaz bunu bi' kenara.