#29.02

Chyba nie zdaje sobie sprawy, jak mocno to przeżywam. W większym stopniu rozbija mnie chyba to, co czuje albo czuć może on, niż sama ta tragedia, która go dotknęła - tak można? Oczywiście, że to ziąbi dogłębnie, jesteśmy młodzi, ledwo dorośli, a on stracił już matkę, pogodną kobietę, kochającą i wiecznie uśmiechniętą, ale teraz, kiedy spoczywa w miejscu, którego fizycznie już nigdy nie opuści (bo duchowo - któż to wie, co się z nią dzieje), człowiek nie może odeprzeć myśli, że to już - już się stało, już po wszystkim. Chociaż dla niego trwa to dalej. Wróci do domu pełnego, ale pustego. Pełnego rodziną, ale pustego o tę jedną osobę. I kiedy dzisiaj zobaczyłam jego łzy - mój Boże, mężczyźni też płaczą, czy to nie jest straszne? - i poczułam, jak mocno mnie ściska, choć uścisk zawsze mial mocny, taki bezpieczny na swój sposób, to pomyślałam, że mam jego cierpienie na sobie. Ale to był tylko moment. I tylko szczypta tego, co się w nim dzieje. A ja poza tym jednym objęciem nie mogę mu już nic więcej dać. Trzymaj się.

Der 29.2. Wird bei mir der Tag des schlafens.

Agora que eu percebi, hoje esse Tumblr ta fazendo um mês *OOO*