#28may2020

Bugün ve geçmişte hangi bilgine sorarsak soralım "Nasıl mutlu olunur?" sorusunun cevabı hep aynı anafikir üzerine: Meşgul olmak. Evet, hemen hemen bütün gerçek bilginler bir işle meşgul olduğumuzda mutlu olacağımızı iddia ediyor (kişisel gelişimcilerden bahsetmiyorum). Bir ürün ortaya çıkarmanın hazzı paha biçilemez mesela Bertrand Russell'a göre ki elbette öyledir, şöyle geçmişe dönüp de herhangi bir başarısını düşünürse insan bunu görebilir. Fakat ben isterdim ki kendimle baş başayken de mutlu olayım, yatağıma uzanmış tavanı izlerken de mutlu olayım, aşık olmasam bile kimseye.

Bana sorulursa bir işle meşgul olurken duyduğumuz his mutluluk değil mutsuzluğumuzu unutmadır. İnsan daima mutlu olamaz ki zaten olmak zorunda da değildir (yanılmıyorsam ismini hatırlamadığım bir düşünür de benimle aynı fikirde), mutluluk belki de kapitalist sistemin bize bir dayatmasıdır diyebilir miyiz, o da tartışılır ama bu işte kesinlikle parmağı vardır.

Bildiğim bir başka şey varsa o da mutluluğun en sevdiği kardeşinin aptallık olduğudur. Aptal insan daima mutludur daha doğrusu mutlu olduğunu sanar çünkü mutsuzluk dediğimiz şeyi deliğinden çıkarıp bize musallat eden şey düşünmektir, düşünen insan kendini daima rahatsız eder, filozofun dünyevi dertlerinin olmaması da bunun için gereklidir işte, hiçbir derdi olmayan insanın artık tek önemli yükümlülüğü düşünmektir, düşünmekse rahatsızlık verir.

Hayatı mükemmel olduğu için mutlu olan insan düşünmeyen insandır ama ona kızacak değiliz bunun için hatta onu örnek bile almalıyız belki. İnsan gerektiğinde düşünmemeyi de bilmeli ama bu herkes için bu kadar kolay olmayabilir, bazılarımız için içindeki sesi susturmak diğer her şeyden zordur, insanın içindeki ses şeytanlaşmayagörsün bir kez, o saatten sonra ne susar ne dinler, insanı içinden kemirip çökertmeye and içmiş gibi konuşur da konuşur...