#18.08.2018

onu ilk tanıdığı zamanlarda duyduğu nefreti daha sonraları ona sezdirmemek için sarf ettiği çaba, nefretinin sebebini kendine tanımlarken sarf ettiği çabadan daha büyüktü. bir olgu her ne kadar kederden uzaklaşsa da son kendini başa bağladığında bir önemi kalmıyordu. şimdilerde gökkuşağının içine saklansa yine de güzel görünemezdi gözüne, baş ağrısının içine saklansa artık lanetlenemezdi de.

insanın; eline batan bir çöpü çıkarmasının, çöpün tenin içindeyken verdiği acıdan daha az acı vermesini beklemek ne kadar zorsa, hiç tanışmadığı birini unutması da o kadar zordu. evet, son hep başa bağlanıyordu. sözlerinden sızan alaycı mânâlara alınmak kadar çaresiz bir durumda daha bulunmamıştı; üstelik sızıntıyı kim, nasıl, hangi cümlelerle kanıtlardı? sabahın erken saatlerinde, bilinci geriye çekilmiş, kendi elleri kendine yabancıyken fark etmişti bunları. çok yorgundu. ölse dinlenemeyecek kadar yorgundu. konuşuyordu. duyulamayacak kadar sessiz konuşuyordu...