Elke dag meer overtuigde hij me er dogmatisch van

dat enkel de zwakzinnigen genieten

dat de bedienster, die de tequila al van mijlenver in zijn keel zag branden,

een ongeladen geweer was geweest

dat hij zich die nacht niet in de lichamelijke strijd had gegooid

dat het irrelevant is te beargumenteren wat nu juist géén kunst is

dat het nergens ooit écht stil is en dat voelen begint waar het brein zijn taken omzeilt

dat als dood voor zich uitstaren tot verbittering leidt