chloë

Mensen zien vaak poëzie in het drinken van koffie (of voor de elegantere onder ons: in een glaasje wijn), of het roken van sigaretten, maar het zit in zoveel meer dan dat. Neem bijvoorbeeld een asbak, dé verzamelplaats voor opgerookte stukjes mensenleven - as waar niets uit herrijst. Of die personen die tijdens het telefoneren ijsberen, alsof ze van het ene woord naar het andere lopen, in de hoop niet te verdwalen in hun gedachtegang. Of van die mensen die naar buiten stappen als het regent om de druppels op hun gezicht te voelen, of is het om hun tranen te verbergen? Misschien wel beide - is dat niet hoe oceanen gevormd worden, of is dat net hoe ge erin verdrinkt? (Ik weet het niet). Of in de vraag ‘hoe gaat het?’ en in hoe weinig tot geen kans ge hebt tot het verkrijgen van een eerlijk antwoord. En hoe ze toch elke keer geserveerd wordt. Zoals die koekjes bij de koffie. Alsof het niet anders kan. Alsof het anders onvolledig is. Of in het voortvloeien van de tijd, die reusachtige golf waarop we allemaal drijven tot er slechts rimpels overblijven op ons voorhoofd. Of in deze wereld die zo wreed en gewelddadig is en tegelijkertijd toch zo schoon kan zijn -als ge maar weet waar te kijken. (En als ge het dan ook wilt zien).

real love is so lit