Çok tuhaf bir hismiş Bilinmezim.. büyüdüğün eve böyle yabancı gibi girmek.. bugün ailemin evine gidip bahçe'yi toparladım, yaprakları koparıp, çatıyı temizledim.. ben bunu yapmaya başladığım andan itibaren, gören, duyan komşular beni görünce sevinip muhabbet'e koyuldu.. öyle farklı geldi ki bugün herşey, neden bilemedim Bilinmezim.. yokluğum hissediliyormuş, öyle dedi bugün bi komşumuz (aslında benim eski komşum).. eşi hemen sordu 'bugün burda kalıyorsun değil mi? kahve yaparım, içeriz' diye, 'yok, eve gideceğim' deyince bi durgunluk olmadı değil.. ama biliyormusun Bilinmezim, mutlular benim için.. kendi yolumdan gittiğim için, hepsi takdir ediyor, biliyorum, çokca dillendiriyorlar zaten bunu.. birde çok dua ediyorlar, sen gel diye. En çok bu gülümsetiyor beni, ben beklerim seni sorun değilde, onlarında beklemesi komik değil mi? Tam evden çıkarken, çöpleri atmaya gidiyordum, diğer komşu geldi hemen sordu 'çay, kahve içtin mi, gel hadi bize' diye.. sonra gelirim dedim, sulamaya geleceğim bahçeyi, çicekleri deyince gülümsediler, tamam o zaman bize gel diye.. çok tuhaf Bilinmezim.. sen biliyorsun, anlattım, evden çıkma kararım'da ki destekleri, gururlanışları, mutlu oluşları ama gidiyorum diye de üzülmeleri.. ah Bilinmezim.. bugünümüde biraz tuhaf duygular ile kapatıyorum galiba.. ama sen anlarsın içimi..
