İki oda bir salon sığamamış yüreğin, o eve. Son kez kapısından içeriye bakmadan gitmek istemişsin. Hiçbir şey almadan, bir terk edişin ağında çırpınarak. Apar topar ceplerinde neyin var neyin yok dökmüşsün ortalığa. Biri hayalindir sanmıştım uzaktan, yanılmışım. Bıraktığın her zerrende kendinden bir parça taşlaşmış gibi. Şimdi, iki dakika gözlerini benden ayırma olur mu. Hayatım boyunca senden bahsettim, bahsedeceğim, ama iki dakika gözlerini benden ayırma. Seni biri anlasaydı demiştim hatırla, seni biri ağlasaydı, tüm bunlar olmazdı. Bir insan düşün, seni düşün. Yirmi iki yerinden de uzaklaşmak istemezdi. Yapamazdı. Yapmazdı. Nasıl susmuşluktur ki bu, parmak ısırtacak kadar, parmaklarını kırarcasına yazı yazdıracak kadar mahvediyor. Ve yine günün sonunda çekip gitmenin derdine düşüyorsun. Bu döngüyü kıran bir şey var, akıl erdirebiliyor musun. Ben yapamıyorum. Çünkü seni durdurmak, yağan ilk karın yeri tutmasını istemek kadar güçleşmiş. Tüm bunlardan sonra eğer ki mümkünse, bu döngü, benden bir giz taşısın istiyorum senelerdir. Bir nebze sebep olayım ve sen o kapıyı kapatmayı düşünme hiç. Susup susup evden taşıyorsun biliyorum. Ellerini sakladığın ceplerinde çok şey biriktirdin, biliyorum. Duvarlar, kapılar, kolonlar ve bir kez olsun haykıramadıkların. Sana yankı olan yegâne bildiklerin var. Tam da yaslandığın duvara ihtiyaç olmadığını hissettiğin an, ayağa kalkacak gücü bedenine inandırmışken ters giden şeyler olur hayatta. En olmayacak yerde, mesela bir durakta, hiç geçmeyecek olan bir otobüsü beklersin. Yolculuğun hiçbir yeredir ve hiç kimseyledir. Ardı sıra bir titreyiş duyulur sesinden. Bunu duymak ve duyamamaktır işte hayat. Bu, öyle dokunur ki bana neredesin unuturum. Sen yine yalnız, yine ezberlenmiş bir geceye kalıyorsun şimdi. Öyle ki ellerin yüzünden çekilmiyor, bir vakittir ki geçmiyor ve bitmiyor. Dört duvar arası bir mahkemedir sürüyor. Gözlerin de benden gidince, evinden ötesi geçilmiyor.