#14.11.2015

Blogu açmamın üzerinden tam bir sene geçmiş bugün. Çok değil bir sene ama bana öyle uzun ki... Sanki yıllar geçmiş gibi. Bir sene önce bugünü hatırlıyorum, içimde birikenlerin yükü öyle ağır ki yazarak hafifletmenin peşine düştüm. Sonra yazdım durdum, içimde ne var ne yoksa yazdım. Bazen ne hissettiğimi anlatmaya yetmedi kelimelerim, cümlelerimi tamamlayamadım. Ama hep aynı şeyi hissederek yazdım. Seni özledim yazdım, sana kızdım yazdım, mutluluğumu yazdım, üzüntümü yazdım, heyecanımı yazdım. Bendeki seni yazdım. Beni her zaman dinleyecek bir şey yarattım belki kendime ama her geçen gün seni daha çok özlüyor olmayı, daha çok sevmeyi, içimin seninle dolup taşmasını hafifletecek bir şey bulamadım. Tüm bunların ağırlığı altında da ezilmedim galiba henüz. Yazmayı ne zaman bırakırım bilmiyorum ama kendime sakladığım duygularımı, biriktirdiğim cümlelerimi yazdığım, hep sığındığım bir yer oldu burası.

I've met a lovely person in the train today. Our interaction was the perfect combo between “introvert time” and “pleasant chatting” which is so rare. Most people don't talk at all. Some spend the whole train journey talking to you given the opportunity – this can be so draining most of the time.

Günaydın, gittin sen.