Yaşadığım en berbat doğum günlerinden biriydi, daha doğrusu doğum günü yoktu, kavga vardı, kırılma vardı, eleştiriler vardı, hiç gitmeyen hiç'lik duygusu vardı... Okb'm yüzünden eşim ve ailesi yüklendikçe yükleniyorlar bana, eşimin ablası aradı az önce verdi veriştirdi, kardeşinin değerini bilecekmişim bir daha böylesini bulamazmışım, anne ve babasını üzmeye hakkım yokmuş, ki üzmekten kastı yanımıza gelmişlerdi ve ben birilerinin oturduğu yerde oturamadığım için oturamadım yanlarında, zaten iş güç yapamıyorum artan takıntılarım yüzünden, bi ara bi on beş dakika felan ayakta durdum yanlarında sonra gittim yattım, zamanımın çoğu lavaboda geçiyor zaten, günde bi öğün yemek yiyorum ve yataktan çıkasım gelmiyor, kimse demiyor ki ne oalacak bu kızın hali, ne halde, nasıl acı çekiyor demiyor, ablası bencilsin dedi bana ancak kendini düşünüyorsun, daha yeni geldin ailemize annemi babamı sana üzdürtmem, benim iyi yanlarımı gördün hep ama böyle durumda kötü yüzümü görürsün dedi, yapacaksın edeceksin emir cümleleri kurdu, böyle nereye kadar gidermiş, evime gelip temizlik yapmışlar, herkes yaptıklarını ve benim bi halta yaramadığı söylüyor, eşim de onlara söyleyecek lafım yok diyor, destek yok, Allah'ım öyle çaresizim ki, öyle acı çekiyorum ki, öyle yogunum ki, böyle olmak yaşayamamak benim hoşuma mı gidiyor, ben çekiyorum bennnn ve herkes konuşuyor, herkes incitiyor, herkes gebertiyor,
