#13.11.16

Dziś uświadomiłam sobie coś ważnego. Coś, co teoretycznie powinno być dla mnie oczywiste, ale jednak nie było. Mianowicie to, że mogę być kim tylko chcę. Dlatego, że ja tego chcę. Nie ona. Mogę robić co chcę dla siebie. Mogę znów być tą marzycielką czytającą książki w pociągach i nie zwracającą uwagi na upływ czasu. Mogę znów być tą alchemiczką, mieszającą zioła w herbatach i eksperymentującą z coraz to bardziej skomplikowanymi kombinacjami przypraw korzennych. Mogę znów być tą dziewczyną, która piszczy z radości, gdy widzi coś, co się jej podoba. Tą, która z uśmiechem na ustach dźga ludzi miedzy żebra i tą, która z szerokim uśmiechem przytula tych, którzy nie lubią być przytulani. Tą, która nikomu nie musi mówić o tym co się dzieje i tą, która troszczy się o innych, nawet gdy sama już sobie nie radzi. Mogę założyć kiedyś herbaciarnie albo zostać artystycznie wyżywającym się w domu konserwatorem powierzchni płaskich. Mogę zarabiać tylko tyle, by wyżyć, i nikogo nie zawiodę. Mogę być sobą. Nie dlatego, że ona to lubi. Dlatego, że ja to lubię. I będę tym pierdolonym smutnym, szarookim Paulem, nawet jeśli ty nie będziesz moim Ethanem.