#100121

I shouldn't be jealous, you aren't even mine.

Bu biçimler, bu anlamlar ve anlamsızlık. Elinde olmayan bir şey bu, ölene kadar kendine mezar kazmak. Dur. Bu cümlenin altında ezilmek yakışmaz sana. Soğukları düşleme şimdi. Merak etme, sakın, içinin yıkılmış yanlarını nasıl toparlayacağını. Sen, kendine bir anlam yükle. O kadar ağır bir anlam yükle ki kendinden başkasına yaşatma hayatını, sadece kendin için var olduğunu anla. O kadar acısın ki için, kendine hiç olmadığın kadar önem arz et. Ben, de. Ben. Ben! Durma, ben. Yıkılma, ben. Bu hikayenin sonunu asla bilemezsin sen. Hayat seni nereye sürükler, sonra nereye kıvrılırsın asla bilemezsin. Üzülmeyi bırak, o mezar her gün hızla kazılır. O hıza inat kendine bir anlam ver geç olmadan. Çünkü bedenin senin değil, bedenini mutlu etmekten vazgeç. Yanaklarında küçük bir gülüş olsa ne yazar. Gözlerinin içi gülse hep öyle mi kalır. Ayakların için nereye gittiğin fark ediyor mu hiç. Kendine bir anlam ver, ben. Ruhun hep seninle kalır çünkü. Onu ışıklara ilk sen götür. Kazdığın mezarın başında anlayacaksın beni, söz. Her ceset ruhu olmadan gömülürmüş diyeceksin. O ruhu anlamsız görmek istemeyeceksin.