#08.08.2020

İnsanın en değerli anıları aile ocağında geçen çocukluğunun anıları oluyor.

Ailede bir parçacık sevgi ve dirlik varsa bu böyledir.

“Üzülme kızım zaten canın daha çok acıyacak...o değil de seni kim üzdü?”

Kız durur ve düşünmeye başlar “Hiç görmediniz beni kim üzdü,hiç bakıp sordun mu aynaya?”

Annesi utançla ayağa kalkar.Düşünür durur.hirşey söylemeden kapıdan adım atar ve kızı konuşur:

“Ah anne! Biliyor musun,seni çok severdim ben.Öyle zannedersin anne , sevildiğini zannedersin...Bilir misin ben senden ‘annem’ diye bahsetmiyorum. O kadın diyorum.Sen bir katilsin ve hep öyle yaşayacaksın,sen öz kızını beni ve ruhumu öldürdün.Bir bedenden ne istedin?Minik ve masum kalpten ne istedin anne!?Ben neden seni sevemedim?Neden? Bana hep ağır başlı soğuk bir kız derdiniz...Keşke bir sorsaydın anne neden içine döndün?Neden bu kadar sinirli birime dönüştün?Neden bu kadar duygusalsın?Neden ölüm istiyorsun,kollarındakiler ne?”

Uzun bir sessizlikten Sonra kanlı tırnaklarını birleştirdi ve sordu”Şu kadarcıkta mı umursamadın şu kadarcık ya?Kalbimi dondururken bedenimi ateşe verdiniz...Hep iyiyim dedim hep!?Sen sormadın anne arkadaşım sordu beni...”

Anne kızına bakar kızı annesine.Hal öyledir ki kız hala sevgi ister.Anne düşünmektedir ve kendine kızgındır...Söz edemez.Ağlayamaz,yutkunamaz,geriye bıraktığı kızına son kez bakar annesi.Geriye sadece tok ayak seslerinin yankısı kalır...

Heryeri acıyordu artık annesinin gidişini izlerken gözlerindeki yaş ellerine değdi.Ellerindeki kan suyla yere süzüldü...Ve bir umut daha çöpe atıldı.Ağlıyordu evet yine yalnızdı yine gelen olmadı,soran olmadı,peki dedi,anlayan olmadı,Gelenlerde gitti...

Sende git

Thankyou for all your hard work 🥺💛