Yolun sonunda babamın beni hep beklediğini bilmek..

Savaşacağım o kadar çok şey var ki, öğrenmem gereken ve öğretmem gereken.. çok heyecanlıyım. Başladığım yollarda emin adımlar ile yürümeye devam edebilmek için, heyecanımı diri tutmak istiyorum. Diri kalmak. İnancımı sağlamlaştırmak, şüphelerden kaçmak, kaçınmak için öğrenmek istiyorum.. her adımımın anlamını, adımların nasıl atılacağını.. heyecanlıyım.. benim ile yürüyenler olacak mı, yalnız mı devam edeceğim bilmediğim için, çok heyecanlıyım.

İnsan kendini açıklamaktan, inancını açıklamak zorunda kalmaktan, anlaşılmamaktan ve hep yargılanmaktan çok yoruluyor.. sorumlu olmadığım şeylerin üstüme atılmasından şikayetcimiyim bilmiyorum ama kaldıramıyor sanki ruhum artık daha fazlasını.. dönüp bakıyorum, benden çok daha zor durumda olanlar var, biliyorum ama bedenin acı çekmesi mi fena yoksa ruhun mu, bilemiyorum.. ruh'u ölmüş biri, bedenin acısını hisseder mi? Ya da, bedeni yaralar ile dolmuş biri, ruhunu koruyabilir mi? Bilmiyorum.. ve ben bilinmezlikten artık nefret etmeye başlıyorum. En sevdiğinin en büyük nefretine dönüşmesi gibi.. geleceğin bilinmezliği beni hayallere daldırırdı çoğu zaman, umut ettirir, iyi günlerin geleceğine inandırırdı ama bu kez boğuyor beni.. ve ben artık onu sevdiğim kadar nefret ediyorum.