#03.12.2024

Aç gözünü de düşlerden uyan.

Simurg’u göremesen de bari küçük bir serçeyi gör.

Kaf Dağı’na varamasan da evinden çıkıp kırlara açıl;

böcekleri, kuşları, çiçekleri ve tepeleri seyret.

Daha hayattayken bir taşı bir taşın üstüne koy.

Gülleri ve bülbülleri göremeyip

gün boyu evinde oturan adam

dünyanın kendisini hiç görebilir mi?”

I came back here to post this (I'll be inactive after this post so take care y'all)

I'm not okay with this year ending this way like please God have some mercy

If you don't like BTS or hate them for unnecessary reasons please stay away from me. I can't imagine what he's going through right now. Yeontan is his dog's name. I've seen him take care of his dog from all these years like I've seen him since I was just a teen. And now I see this... I had goosebumps when I read it. This is a story posted 18 hours ago. Why did it have to happen like... Yeontan shine brighter than any star in the sky <3

Elbette daktilo.

Çözemediğim sorularla yaşamaya alışıyorum.

Cevaplar olmadan da yaşamayı öğrenmek hakkında düşünüyorum ve merakımı sakinleştiriyorum.

Gaye vardı, yanında kendimi iyi hissettiğim güzel bir ruhu var. Bana bolca gülümsedi, beni bolca düşündürdü.

Kibar bir ruh olduğumdan bahsetti ve bana dönüp 'sen neden böylesin, çok sakinsin, hiç sinirleniyor musun sen?' dedi, gülümsedim. Neden bu kadar kibar kaldım dünyaya karşı, neden kızmak istediğimde bağırıp çağıramadım ve öfkesiyle bile içinde çoğalan çoğalan çoğalan çok sakin bir tekilliğe dönüştüm. Tüm duygularım neden bu kadar içerideydi, onları oldukları gibi yansıtmayı, eylemlere saf şekilde dönüştürmeyi ben mi başaramıyordum yoksa büyürken duygularım kendilerine gerçekten böyle mi ifade hali geliştirdi? Normal bir durum mu bu sakinlik, yoksa içimdeki her şeyin üzerini örtüp onları bastırıyor muyum diye bir sorguladım.

Cevap? Zaman bana cevabı yaşatır belki.

Öfkeden delirdiğim oldu. Ama ben öfkeden delirdiğimde bile kendimleydim, etrafta insanlar hiç yoktu.

Belki bir başka arkadaşımın dediği gibi, benim dünyam çok içeridedir. Zamanında zarar görmemek için onu çok içeriye ve derine inşa edip, dış dünyayla arasında hep 'aşılması gereken' uzun mesafeler bırakmışımdır.

Şimdilerde, içimde olduğu gibi dışımda da kendimi yaşamaya odaklıyım en çok. Mesafeleri aşıyorum. Kendimi yansıtmayı da seviyorum. Yazmaya da dönüyorum, bunun sebebi biraz farklı ama onu irdelemeye halim şu an yok.

Çıkışta bankta oturup, soğukta taze bir simidi bölüştüğümüz çok tatlı bir gündü.