#0039

'yolunu kaybedince insan, bi harita arar ya hani.. bi ses, bi iz, bi işaret. ben otuz yıldır arıyorum. göğe bakıyorum bazen, belki bi yıldız düşer de yolumu gösterir diye.. ama hiç bir yıldız benim için kaymıyor sanki. girdiğim hiç bir yolun sonu bana çıkmıyor. yürüdükçe, daha da uzaklaşıyorum sanki kendimden. hep bi arayış içerisindeyim.. neyi, niçin aradığımı bilmediğim bir arayış. öyle ki tüketen türden. içimi kemiren, nefesimi kesen. yolum yürüdükçe uzuyor sanki, hiç azalmadan çoğalıyor yolumu arayışım. bazen durup soruyorum kendime; ben nereye aitim. cevabım hep aynı; iki dünya ortasında kalmış, yersiz ve yurtsuzum. içimde yaşayan iki ayrı dünya, birbirlerini teğet geçiyor ama benden geçmiyorlar.

yeni bir adım attım yine gecenin yarısı. çok düşündüm, üzerinde hesaplar yaptım yemin ederim.. lütfen, başarayım içimde ki şu çocuksu heyecanla yaptığım işlerimi. pes etmeyeyim, vazgeçmeyeyim.. değsin bunca çabama, bunca emeğe.. bırakmayayım kendimi tekrar o dipsiz boşluğa.

i don’t know if i’ll ever have a healthy relationship with food. i see a life of counting every grain, every noodle, every sip, every calorie, every nutrient, every macro.

paramparça ruhum ile, sığınacak yer arıyorum.. bulamayacağımı bile bile, kendimi kandırıyorum.