Em nhìn thấy rằng anh đang cảm thấy không ổn nhưng một vài mối quan hệ giới hạn đôi khi chỉ là câu hỏi thăm “anh dạo này thế nào?”

Kể từ lúc ta rời xa, em biết rằng việc anh cảm thấy thế nào là thứ mà em không nên tìm kiếm.

Không chia sẻ, không gặp gỡ, không tin nhắn - chính là không làm phiền.

“Did you just think — NO,” he adds loudly. He explicitly makes a big cross with his arms to get his point across. “NO! N-O!” “I wasn’t talking about those kind of dreams! This was a very pure dream. I am a very pure person and I wouldn’t have those kind of dreams about yo—”

She tunes out the rest of whatever he’s saying. For a person who declares himself as pure, he sure is the furthest thing away.

“…and it’s not like I asked for this, you were the one who made that love —”

He’s still talking.

“Okay, whatever.” Lee Hong-Jo says, shaking her head. She had enough. “I’m getting out now.”

“….Wait… at least let me take —”

The door shuts close.

“….you home…”

His stretched out arm is left out hanging.

He takes it back and cradles it against his chest.

Sitting in his car, very alone now, Jang Si-Yu’s heart aches terribly. He stares out of the window, watching as Lee Hong-Jo’s figure disappears and with it, the ache in his heart increases fatally.

This damned love potion.

“Get it together, Jane Si-Yu,” He tells himself sharply, slapping his face to shake it off. But he can’t direct his eyes away from the spot she disappeared.

He already misses her.

What if he got up and followed after —

No. Get it together, Jang Si-Yu! He can’t loose to this love potion.

Determinedly, he jerks his head away. It doesn’t move. Slowly, with force, he mechanically turns it inch by inch to the front of his car and drives away. It only takes over ten minutes.

Kelimeler anlamını yitireli çok oldu. Ama yine de anlaşılma arzum tüketiyor beni.

İçimde hiç durmadan akan bir nehir vardı.

Hiç susmayan kuş sesleri.

Kahkahalarım vardı içinde kaybolduğum.

Var-dı.

Artık hepsi kayboldu.

Ne zaman bu denli kimsesizleştim kendime, bilmiyorum.

Büyümek böyle bir şey miydi?

Ben hiç yetişkin olmak istemedim ki.

Ben oyuncaklarından başka hiçbir dünyası olmayan bir çocuk olmak istedim.

Ama insanlar benim kalbimi kendilerine kale yaptı.

Belki başka sığınak bulamadılar kendilerine,

Ya da sevgim onları her şeyden korur sandılar,

Ya da tüm darbelerden hasarsız çıkmak istediler.

Bilmiyorum.

Cevaplarımı kaybettim. Dibi görünmeyen, bulanık bir soru denizinde yüzüyorum.

Halbuki eskiden her şeyin bir cevabı var sanırdım.

İçimdeki yangını söndürecek bir cevap, bilinmezlikten kurtaracak bir cevap, beni yaşama bağlayacak bir cevap olmalıydı.

Olmazsa nasıl yaşardım?

Yaşıyorum.

Eksik ya da yanlış bir şekilde nefes alıyorum.

Y terminaste siendo peor que nada