#@akis.pakis

Αν με ήξερες! Δε θα ήθελες να φύγεις.

Εγώ θα μείνω - σε σένα.

Τελικά μοιάζουμε σε αρκετά πράγματα, άσχετα αν έχουμε πολλές διαφορές. Ακόμα και το γράμμα μας είναι το ίδιο· μα πού να το ξέρεις; Δεν με ρώτησες ποτέ και τίποτα, λες και δεν υπήρχα εκεί και το όνομά μου είναι ό,τι πιο εύκολο ειδικά για σένα - σου είναι αδύνατον να το ξεχάσεις.

Έψαχνα ό,τι κι εσύ και βρήκα ό,τι κι εσύ, όμως ακριβώς όταν δεν έπρεπε, όπως δεν έπρεπε. Μα το έθαψα όπως και πολλά άλλα, μαζί και τον εαυτό μου.

Συνέχισα λοιπόν να ψάχνω, εκεί που περίμενα και πρόσμενα και απελπιζόμουν γιατί παρέμενα αόρατος. Είχα πολύ έρωτα μέσα μου, για τη ζωή, τους ανθρώπους, όμως αργοπορούσε πολύ. Τελικά ήρθε αργά, δύσκολα, εκεί ό,που και όπως δεν περίμενα. Χα, στο πόδι! Και ζήλευα τον καθένα και κάθε εσένα για ότι είχες - εύκολα, απλά, κανονικά, εκεί που ήθελες· παντού. Το χάρηκα φυσικά έστω και λίγο έστω κι έτσι, γιατί ένιωθα πως υπήρχα, πως μπορούσα, πως ζούσα. Και ήλπιζα πάντα για κάτι καλύτερο, πιο όμορφο, παντού και όχι αποκλειστικά εκεί - one stand!

Μα τελικά ήρθε η ρουτίνα, εκεί που πρόσμενα, όμως δεν περιείχε παρά μονάχα λίγο, μικρό, σχεδόν τίποτα. Έμεινα πολλά χρόνια εκεί, μοναχικός, με μια ελπίδα για ζωή, για έρωτα, για αγάπη.

Ύστερα εσύ, αρκετά αργά. Μου χάρισες, άθελά σου, ό,τι ψάχνουν, ελπίζουν κι ονειρεύονται όλοι - κι εσύ μαζί. Όμως το έχω μόνο για τον εαυτό μου, μονόπλευρα. Άδικο, δε νομίζεις;

Ο έρωτας υπάρχει μέσα μου ακόμα κι έχει πολλή φλόγα, για τα πάντα, μα είναι μοναχικός, μονόπλευρος. Θλιβερό!

Dum spiro spero. Ιδού η Ρόδος λοιπόν.

Μηδενική σχεδόν επικοινωνία· καμιά επαφή. Μονάχα εξερχόμενες, αποκλειστικά, κλήσεις κι ίσως ένα γράμμα ν' ανταλλάξω με κάποιο φίλο. Μοναδική παρέα εδώ η μουσική, η τηλεόραση, το διάβασμα που συχνά το βαριέμαι και οι σκέψεις μου στο χαρτί (για σένα, μ' εσένα).

Ξαναγράφω ύστερα από σιγή 3 μηνών· γιατί ζω ακόμα δηλαδή ελπίζω, γιατί υπάρχεις - μέσα μου σίγουρα -, γιατί ένας φίλος μου μου έστειλε τα posts σου και γιορτάζω που σε "ξανακούω" έστω και μέσα από το τυπωμένο χαρτί.

Μια ιστοριούλα που έγραψα με δίδαξε: "Ζήσε για να ελπίζεις κι έλπιζε για να ζήσεις". Μοναδικό μου πιοτό τα λόγια σου και μεθάω κάθε μέρα (μια φίλη σου σχολίασε "... ο τρόπος που βάζεις τις λέξεις την μία μετά την άλλη με κάνει να νιώθω...κάτι διαφορετικό κάθε φορά"). Μοναδική μου ελπίδα τα χιλιάδες μεθύσια με τη φωνή, το γέλιο σου, τα υπέροχα σου μάτια να με κοιτούν.

Θέλω να σου χαρίσω τη ζωή μου, μου είναι άχρηστη έτσι μισή, ανεκπλήρωτη.

Το δώρο σου είναι θαυμάσιο, όμορφο, γλυκό, μα λειψό γιατί δεν σε περιέχει live.

Θέλω να ρουφώ καθημερινά το φως που εκπέμπουν τα μάτια σου. Το ίδιο αχόρταγα, όπως τα φτωχά χορταράκια ή τα μεγαλόσωμα δέντρα αποζητούν τον ήλιο για να ζήσουν. Ζητάω πολλά, σωστά;

Δε γύρεψα sms. Υπάρχει κι το viber.

Νιώθω παιδί, μα δεν είμαι. Αισθάνομαι νέος κι ας τρίζουν που και που οι αρθρώσεις.

Θα συνδιαλέγομαι καθημερινά με το λευκό μου χαρτί γιατί η καρδιά μου ζει την εφηβεία της κι ας μην έχει σπυράκια. Και η εφηβεία μου έχει πολλή κάβλα (ασχέτως ορθογραφίας)- απ' αυτή πια άλλο τίποτα.

Μα ξέρεις, αυτή η καρδιά νιώθει άδεια γιατί της λείπουν τα βογγητά - και των δυο μας.

Βλέπεις μωρό μου, η ζωή μου περιστρέφεται γύρω σου.