Taalspinsels

Van het concert des levens Krijg je geen program, zeggen ze Prima Maar dan wil ik wel op de voorste rij zitten

Vandaag is licht Mijn voeten laten onuitwisbare sporen Achter in geduldig zand Een konijntje hupst weg In de verre verte Niets dan duinen En vervagende kustlijnen Vandaag is licht Ik schud het nachtdauw Vastberaden van me af Op weg naar Egmond Om blikken te vereeuwigen En verhalen te ontrafelen Vandaag is licht Lichter dan gisteren

Ik dacht dat ik wist Wat kou betekende Of wat je er tegen kon doen Zo'n fijne wollen kriebeltrui Handen tegen de verwarming Dampende chocomel In het noorden van Europa Leerde ik de betekenis van kou Pas echt kennen Bevroren wegen IJle lucht Niet één trui maar drie Dat klinkt vervelender Dan het in werkelijkheid voelt In je bikini Aan een fjord liggen Is tenslotte ook geen gezicht

In onze straat is een moeder bevallen ‘Hoera, een meisje’ Staat er in sierlijke letters Voor het lichtbeslagen raam Bij onze overburen viel de politie binnen Zes agenten en twee gearresteerden Met veel geschreeuw en nachtelijke bombarie ‘Hoera, een hennepplant’ Had er op hun voorruit moeten staan

Genadeloze tranen Rollen over je wangen ‘Mijn vader is nog in Syrië Ik moest hem achterlaten’ Een enkeltje geluk Gevlucht voor het gevaar Onderweg naar houvast Hoop je, tenminste ‘Eigen volk eerst’ Schreeuwen boze burgers Tegen een groep waarvan De helft nog kind is Ik lig dan ook niet wakker Van banenpikkers of terroristen Ik maak me drukker over Toekomstige pubers Geen tijd om verliefd worden Of zakken chips leeg te vreten Zoals jij en ik Dat vroeger deden Wel de zorgen Over een dak boven hun hoofd Over achtergebleven familieleden En argwaan van anderen Die tranen van Fares Vergeten we gemakshalve Als we over verdeelsleutels praten En sobere containers Ik hoop dan ook vooral Dat we deze crisis Recht in de ogen durven te kijken Inclusief het verdriet Van een gevluchte jongen

Doet u mij maar zoete popcorn Met een ongezouten mening erbij