ephemeris.angel

“Przez całe moje życie powoli umierałem.”

Każdy z nas przeżył dzień, który doprowadził do zniszczenia naszej duszy.

“Głód miłości, który wcześniej atakował mnie z żebraczą zawziętością, nagle ustał.”

“Nigdy nikomu nie powiem, co przeżyłam. Nikt by mnie nie zrozumiał. Bo sama ledwie jestem to w stanie pojąć”

“Wreszcie poczuła, że dłużej takiego stanu nie zniesie – że serce jej i głowa pękną pod naporem myśli, jeżeli w jej życiu nie pojawi się jakaś zmiana.”

“I dziecko, musisz kochać siebie. Musisz budzić się o czwartej rano, parzyć czarną kawę i patrzeć na ptaki tonące w mroku świtu. Musisz usiąść obok człowieka na dworcu, który czyta twoją ulubioną książkę, i zacząć rozmowę. Po złym dniu musisz przyjść do domu i sparzyć swoją skórę prysznicem. Potem musisz wyprać całą swoją pościel aż będzie pachnieć cytrynowym detergentem, który kupiłeś w sklepie obok za cztery dolary. Musisz przestać wszystko brać tak do siebie. Nie jesteś księżycem całującym czarne niebo. Musisz skomplementować komuś krzywe brwi na targach sztuki i powiedzieć mu, że jego oczy przypominają ci zielone baseny w środku lipca. Musisz przestać się wściekać o rzeczy, które nie będą miały znaczenia w ciągu dwóch lat. Śpij długo w soboty i wstawaj wcześnie w niedziele. Przestań się martwić tym, co jej powiesz kiedy się dowie. Przestań wkońcu myśleć dlaczego przestało mu na tobie zależeć, więcej niż sześć miesięcy temu. Przestań pytać wszystkich o zdanie. Pierdol to. Kochaj siebie, dziecko. Musisz kochać siebie.”