To mój pokój pełen blizn

Pragniesz spokoju. Już nie zależy Ci na szczęściu, miłości, zrozumieniu. Chcesz jedynie przestać się zadręczać. Zapomnieć o przeszłości. Zacząć od nowa.

Wybrałeś ciszę, kiedy moje serce potrzebowało kilku Twoich słów.

dziękuje Ci za wszystkie wspólne chwile, w których czułam, że żyje

seks jest niby ważny ale czasami dużo bardziej pragnę zwyczajnie wtulić sie w ciebie i zasnąć wiedząc, że jesteś obok i nikt mi tego nie zabierze

potrzebuje czuć twoje usta na swoich, twoich spojrzeń w moje oczy 

patrz mi w oczy, a będę wiedziała już wszystko 

Uwielbiam pewien rodzaj masochizmu. Wiem, że nigdy nic z Ciebie i mnie nie wyjdzie, ale uwielbiam patrzeć na Twoje zdjęcia i czytać nasze wiadomości. Wtedy mimochodem i przelotnie unoszą mi się kąciki ust. Podobno tylko głupcy ignorują takie uśmiechy.

Pytasz ile jeszcze zniosę. Mówią o mnie, ze jestem niezniszczalna. Ale złamali mnie już dawno. Po prostu nie mam już nic do stracenia. Jedna bitwa mniej czy więcej. Jedna blizna mniej czy więcej.

“Zawsze jest ten jeden, nieoceniony mężczyzna do którego będziesz tęsknić całe życie. Zawsze jest ten jeden, który nie umiał cię pokochać, lub nie chciał, lub nie miał czasu, mieszkał kilkaset kilometrów od twojego czwartego piętra. Który nie chciał, żebyś kupowała bilet w jedną stronę i nie chciał ci pokazać ulubionego miejsca z dzieciństwa. Zawsze jest ten jeden, który na jedno skinienie mógłby cię mieć. Z innymi chłopcami nieźle się bawiłaś. Wodziłaś na pokuszenie, odwoływałaś randki piętnaście minut przed, bo tak. Bo ci się odechciało. W nich ci przeszkadza to, że nie mają metr dziewięćdziesiąt czy więcej, że nie rozumieją żartów, ironii. Zawsze jest ten jeden, przy którym chciałaś być. Dla którego mogłabyś rzucić wszystko. Przeprowadzić się, wprowadzić, rozważyć karierę gospodyni domowej, zaplanować imię dziecka czy noc z pokerem i whisky. Chciałaś kupować wtedy bilety do kina, na samolot, do teatru, na koncert. Bilet do szczęścia, w jedną stronę. Zawsze jest ten jeden, który nie pokochał ciebie tak, jak ty jego. Zawsze jest ten jeden, który będzie. Wszyscy inni się zmienią, a to wciąż on będzie adresatem każdego najpiękniejszego marzenia. Każda spadająca gwiazda będzie miała jego imię, każda rozmowa z nim, najkrótsza wymiana zdań będzie dawała morze nadziei. Każdą przyjaciółkę okłamiesz, że nic do niego nie czujesz, że to historia. Zawsze jest ten jeden, który będzie czuł się gorszy. Bo on będzie wiedział, on będzie czuł, że ktoś kiedyś był ważniejszy. Trudno jest sprostać takim oczekiwaniom, być klinem. Zawsze jest ten jeden, którego w rozmowach nazywać będziesz miłością życia. Niespełnioną rzecz jasna, co tylko dodaje dramaturgii całej sytuacji. Dla niego zrobiłabyś bardzo dużo, o ile nie wszystko.”

wrócę pewnie setny raz tylko po to, aby uśmiechnąć się szczerze 

Coś ze mną było nie w porządku. Trudno dokładnie określić co. Nie potrafiłem tego nazwać, spętać łańcuchem. Ogarnęło mnie dziwne uczucie. Obce, nigdy wcześniej go nie zaznałem. Jakiś rodzaj nastroju. Samopoczucia, w które się zapadałem. Z początku pojawiało się tylko czasami – gdy byłem wyczerpany. Potem nadchodziło częściej. Nadchodziło to właściwe słowo. Wprawdzie był to mój własny nastrój, mój własny stan, ale nie miałem nad nim kontroli. Nie przypominało to emocji, ponieważ je umiałem przynajmniej częściowo tłumić, a niekiedy nawet całkiem eliminować. Lecz ten nastrój zawsze wyłaniał się z głębi mózgu i pochłaniał mnie bez reszty

Nieraz czuły i kochany, potem zimny i oschły.