Wishful Thinker♥

Nakakatuwa lang talaga.

Sobrang kota ko ngayong araw, alam mo ba yun? Sa tinagal-tagal kong di nagka-crush sa taong abot-tanaw lang, ngayon na lang ulit ako kinilig ng ganito. Ngayon na lang ulit nakakangiti kahit sobrang badtrip. Kumabag kahit bwisit na bwisit ka, pag nakita mo parang okay ka na ulit. Makakangiti ka na ulit. :) Iyong tipo ba na parang ganado ka pumasok lagi. Nakakaantok man gawa ng sobrang agang klase, imbes na tamarin ka na pumasok ng maaga eh mapipilitan kang bumangon para makarating sa oras kung saan alam mong magtutuma ung sa inyong dalawa.

Kaya gusto ko magsorry sa mga kaibigan kong lagi kong pinapalo at kinukulit at kinukwentuhan ko ng nonstop. Sabi nga nung isa para akong smitten high school girl. Aba'y masisisi niyo ba ako. Na-starstruck talaga ako dun eh. Matangkad, maputi, gwapo, nakasalamin kaso mas bata ata sa'kin. BBF siya. Pero di bale na, isang taon lang naman. Ang tagal kong di nagka-crush sa normal na tao. Hindi yung tipong puro miyembro ng banda, di yung mga volleyball at basketball player.

Men, this is so real! As in totoo, as in isang malaking achievement sa part ko. Guys, salamat sa pagpapaasa niyo at pagko-connect ng mga bagay para masabing ako ung dahilan ng lahat. De, biro lang. Hahaha.

Pero masaya ako kahit papaano, masasabi kong normal pa pala ako. At kuntento na ako sa tingin-tingin lang. Mahalaga, masaya ako. Kaya nga happy crush eh. Attached man sya o unattached, committed man or single, okay lang. Wala naman yun eh.  (Pero mas okay kung single hahaha)

Crush lang. Paghanga. Di na lalagpaas. Well, sinong makakapagsabi? Siguro tadhana na lang? O baka oras. Pero ayun, sinasama ko siya sa prayers ko. Kasi sabi ng ate ko, pag gusto mo ang isang tao, ipagdasal mo lang. :)

2nd year college pa lang ako pero alam ko na at nakikita ko na kung ano ako after ilang years. Eto na lang ang nagpapabuhay sa'kin kahit na alam kong ang hirap hirap netong pinasok ko. Nung una kasi ayaw ko pero sabi kasi ng nanay ko na hindi na naging CPA ako na lang daw magtuloy. Ako na lang daw maging CPA para sa kanya.

Pagka-graduate ko, senior na ang mga magulang ko. At syempre pagkatapos niyon eh magre-review para sa board exam. At kung papalarin na makapasa ng isang take lang, syempre naman makakahanap ako ng trabaho niyon. Pag nangyari yan, magre-retire na raw si mama. At uuwi na sila ni Papa sa Nueva Ecija dahil magpapagawa na raw ng bahay dun gawa nga na may piece of land daw si mama dun. :)

Sa unang sahod ko, syempre sa magulang ko iyon. At dun sa pangalawa eh ililibre ko ung tatlo kong tita na tumulong para mapag-aral ako. At bilang ako heto, independent na ako siguro ng mga panahong yan. Stable na ang trabaho siguro kaya bibili na ako ng sarili kong condo at kotse. Tapos tuwing weekends eh uuwi ako sa Nueva Ecija para makita yung mga magulang ko.

Tapos niyan, bibili ako ng sariling bahay within manila area lang. Bibili ng maraming-maraming libro, manonood ng concerts. At syempre, ipu-pursue ko na yung BS Microbiology sa USTE o UPM o di kaya yung Malikhaing Pagsulat sa UPD. Hay ang sarap mangarap.

Ako yung tipo ng kaibigan na sobrang sentimental sa lahat ng bagay. Konting kibot lang, masaya na ako. Konting text lang na "Hello" ise-save ko na. Yung kahit walang mga kwentang usapan sa text, di ko binubura kasi pag wala akong magawa at nalulungkot, babasahin ko lang yun. Yung mga recordings sa cellphone ko, na kahit 3rd yr high school pa eh nandun pa rin, hindi ko pa rin binubura kasi pag sobra mo silang nami-miss, pakikinggan mo lang yun at lahat ng masasayang alaala eh babalik ng kusa. Minsan pa, sobrang tuwa ko pag ippm mo ako ng walang dahilan. Yung tipong kahit bored ka lang at kinausap mo ako, sobra kong tine-treasure yun. Ang mahalaga kasi sa'kin naalala mo ako.

Sobrang sentimental ko ngayong araw. Birthday kasi ng dalawa kong kaibigan nung high school ako. Ako kasi yung tipo ng kaibigan na hindi na kailangan ng facebook para maalala kung birthday mo na ba. Once na makakilala na kita, hahanapin ko na yung birthday mo at ise-save sa calendar ng phone ko. :)

Wala lang, sobrang natouch lang ako nung dinaanan ako ng gm na nagpapasalmat sa lahat ng nakaalala sa birthday niya. Sinave ko pa yun. Ewan ko, sobra kong madamdamin sa mga tropa at mga close na kaibigan. :) 

Tagal ko na palang di nakakasulat dito. Minsan kasi wala na lang akong pakialam. Seryoso, pakiramdam ko nabubuhay na lang ako dahil kailangan ko. Lumalaban na lang dahil kailangan ko. Hindi ko alam, nawawala na naman ako sa lugar ko. Sa landas ko. Kamusta ba ako? Ano bang nararamdaman ko? Normal pa ba ako? 

Pero sa totoo lang hindi na ata talaga ako 'to. Ibang tao na ata yung nasa sistema ko. Dahil sa totoo lang mas masaya ako sa kung ano ako ngayon kasi may napapasaya akong tao na di tulad noon pakiramdam mo walang nakaka-appreciate sa'yo. Pero kasi ang gulo rin, minsan gusto kong bumalik sa dati, tipong tahimik lang walang pakialam sa mundo pero wala eh, tingin ko mas masaya na ako sa sarili ko ngayon.

Pero kasi hindi iyan ang punto ko, ngayon kasi nababaliw na ata ako. Siguro tatawanan mo ako pero hindi mo ako maiintindihan kung di ka pa napupunta sa sitwasyon ko. Naisip ko lang, ang hirap pala talaga maging fan. Mahirap magmahal sa mga taong di ka naman kilala. Sa mga taong di alam na nabubuhay ka pala. Nakakasira ng bait, nakakasuka yung pakiramdam. Masakit, masaya, matamis, mapait.

Sarap di ba?

Paano mo pa bububuin yung mga bagay na sadyang basag na basag na? Tipong kahit ilang mighty bond, rugby, glue o scotch tape pa ang gamitin mo di na bababalik sa dati pa niyang porma. Bumalik man pero marahil suntok na iyon sa buwan. Paano mo pipilitang kalimutan yung mga bagay na mismong sarili mong mga mata ang nakakita. Na lahat kayo pinagmumukha lang tanga. Akala mo buo kayo pero sa likod ng bawat ngiti, bawat pagtawa, bawat masasayang pagkakataon eh nagtatago sa likod ang kahayupan at panloloko. Mga bagay na minsan di mo akalaing mararanasan mo. 

Paano mo pa mababalik yung tiwala at respeto kung ikaw na mismo ang nakaalam sa totoo?. Yung katotohanan na pilit nilang itinatago mula sa'yo. Yung katotohanan na unti-unting sumisira sa buhay mo at dumudurog sa buong pagkatao mo. Paano mo titiisin at pakikiharapan yung taong inakala mong pamilya eh sya pa pala ang gugulo sa inyo? 

Paano mo pa sila mapapatawad? Marahil hindi na.Hanggang kailan mo kayang itago para wag lang silang masaktan? Ayos na sa'yo yung ikaw yung nahihirapan wag lang yung taong alam kong pinakamaapektuhan.

Marahil masaya ako, marahil nakangiti ako pero sana malaman niyong sa likod ng pagiging masayahin ko eh madilim ang buong buhay ko. Sana may mag-abala man lang na sumilip sa buong pagkatao ko nang malaman niyo kung bakit ako ganito.

Pero tama na. Huli na 'to. Huling beses na 'to na iiyak ako dahil dito. Kalilimutan ko na. Kalilimutan ko na lahat. Pero pag kaya ko na ang sarili ko. Pag naka-graduate ako. Tatandaan mong wala ka sa plano ko. Hindi kita isasama sa mga taong paluluguran ko. Kung di dahil sa'yo marunong pa sana akong magtiwala ngayon sa kalahi mo. Pero pinakita mo lang sa'kin na lahat kayo magkakapareho. Na lahat kayo may kakayahan na manakit ng kahit sino..

Halimbawa na lang pag paulit-ulit ka na lang sinasaktan ng mga taong inakala mo eh kaibigan mo. Ngunit sa totoo lang, hindi naman talaga. Minsan nakakalungkot isipin na yung mga taong akala mo nandyan para sa'yo, yun pa pala yung iiwan ka. Sabi nga raw, sa pagdaan ng panahon talagang may aalis at aalis. May dadating pero iiwan ka rin. Subalit may mga tao talagang mananatili at sila yung totoo. Sila yung totoong nagmamahal sa'yo. Sila yung mga taong worthy sa lahat ng pagmamalasakit mo sa kanila. Kapag sobra mo rin kasing minamahal ang mga tao sa paligid mo, hindi mo alam kung ganon ba talaga sila o sadyang inaabuso ka lang.

Kaya nga minsan magwalang-bahala ka na lang. Tipong walang pakialam. Dahil minsan kung kelan ka lumalayo saka sila nag-e-effort na habulin ka upang pilitin na bumalik sa buhay mo.

Masakit umasa. Minsan kasi nagbabakasakali ka lang na sana pwede. Na kahit parang imposible hinihiling mo na sana kahit papano mapansin ka naman niya. Hindi mo alam kung bakit, paano o kung ano yung nararamdaman mo. Hindi mo kasi alam kung bakit mo siya nagustuhan. Kung paano nangyari lahat at ano ba ung patutunguhan nitong lahat.

Akala mo kasi iba rin siya. Na baka sa isang gaya mong simpleng tao eh pupwedeng matapunan ka kahit isang sulyap lang. Kahit isang tingin lang o kung papalarin kahit isang ngiti man lang. Gaano man kapangit ang araw, marahil kung makikita mo siya magiging masaya ka na. Na kahit gaano pa kasama ang nararamdaman mo, masulyapan mo lang siya mabubuo na ang buong araw mo. Pakiramdam mo, bumalik na ang lakas mo.

Eh kaso masabi ko lang pala sa'yo na hindi ka niya kilala. Oo, alam mo lahat sa kanya subalit alam ba niya ang nararamdaman mo? Alam ba niya yang tibok ng puso mo? Marahil hindi. Dahil isa ka lang naman sa mga babaeng nagbabakasakali na sana ikaw na nga yung makakapagpasaya sa kanya. Na sana, sa susunod na pagngiti at pagtawa niya, ikaw na ang dahilan. Kaso hindi natin hawak ang lahat. Hindi natin kontrolado ang tadhana.

Masyadong mahirap kalabanin lalo na kung hindi ka naman sigurado. At kung hindi ganoon katibay at kalakas ang iyong puso. Masyadong masakit kung mababalewala lang lahat. Tanungin mo ang sarili mo kung may pakialam ba siya sa nararamdaman mo. Kung nagbibigay atensyon ba siya sa isang gaya ,mo.

Ano kayang reaksyon niya sa tuwing nakikita ka niya? Marahil wala. Dahil sino ka nga naman ba? Ang hindi niya alam, masaya ka sa tuwing nagtatama ang inyong mata.

Ang sarap sana mangarap. Na ikaw at siya ay magiging isa. Na tipong mahuhulog din siya dahil alam mo sa sarili mong nakahanda kang saluhin siya. Kaso kailangan mo rin magising. Dahil isa lamang itong panaginip.

Isang ilusyon.

Isang pangarap na naghahanap ng tugon. Isang pangarap na humihiling ng katuparan. At ipagpapasa-Diyos mo na lang. Dahil hindi mo talaga alam ang nararapat na gawin...

Pero siguro, tama na. Siguro sobra na.

Bakit ganun? Saklap lang.

Hawak niya ang bola. Dinig ko ang hiyawan ng tao. Isa, dalawa, tatlong talbog pa ang ginawa niya hanggang sa ipinasa niya sa'yo. Tumakbo ka mula sa dulo hanggang sa kabila. Isa dalawa tatlo, pinasa mo sa iba at muling ibinalik sa'yo. Muli mong pinaglaro ang bola sa kamay mo at walang atubiling pinakawalan mo ang bola.

Isa, dalawa, tatlo. Ilang segundo akong nagpigil ng aking paghinga. Hanggang sa tumama ang bola. Tatlong puntos ang nagawa mo at kasabay niyon ang pagtibok ng puso ko. Muli kong narinig ang hiyawan ng tao. Isang hudyat na nanalo kayo. Hindi ko mapagilang ngumiti habang inuulan kayo ng mga pagbati. Isang buti ng luha ang tumulo sa mata ko. Ang mahalin ka pala'y sakit at tamis na pinaghahalo.

At heto ako, tumagilid yata ang buong mundo ko. Hanggang kailan ba ako aasa sa mga ngiti mo? Hanggang kailan kaya ako maghihintay para sa'yo? Tahimik na ang buong paligid at lumabas na kayo. Subalit isang pagtalbog ng bola ang narinig ko. At nagulat akong nasa harap na kita. Tangan ang isang bola.

Ipinasa mo sa'kin at ibinalik ko sa'yo. Walang humpay na ata ang pagtulo ng luha ng kaligayahan ko nang sinabi mong, "Kailan mo sasaluhin ang puso ko?"

-

EH PUPian eh <3

Sa hinaba-haba ng panahon na dumaan ngayon lang ako sinipag mag-blog ulit kung kelan patapos na ang first semester. Ewan ko pero kuntento na ako sa block ko. Syempre una ang hirap mag-adjust eh. Minsan medyo late pa para makapag-reach out ka sa iba mong kaklase. Minsan kung saan ka lang nakaupo, sa pwestong un lang ung tropa at barkada ko. Pero with the help of differrent sitting arrangements, different groupings, andami ko nang nagiging kaibigan. Meron na akong mga anak ekek, susko, nanay ata ako sa room? XD

Nagiging tulay, taga-ayos ng gusot at kung ano pa man. Kasali sa fans club ni Fafa P. :> Tapos di na ako nahihiya. Ewan ko, ung college ang naging daan para ma-unleash ung iba kong side. Isa na ako sa nagbibigay ingay sa room. Madalas pang makagalitan pag literature. Pero syempre seryoso dapat sa pag-aaral. :) Ung college ung nag-give way para naman mas tumaas pa ung self-esteem ko. Andami kong nakilala, natuklasan, at naeexperience. 

Maingay ung mga kablock ko. Minsan may grupo-grupo pero habang tumatagal, mas nakikilala mo sila. May mga taong kala mo nung una eh masungit o kaya eh sobrang yabang pero pagdaan ng mga araw at nakasama mo sila, mali ung first impression mo.

Andaming nangyari sa 1st sem ko. Pakiramdam ko kukulangin tong post na to para masabi ung mga nangyare nun. Nag-eenjoy naman ako so far pero minsan may part sa'yo na naglo-long para sa high school friends mo. :) Syempre they will always have a special place in my heart. <3

Naranasan mo ba na magkagusto sa taong hindi ka kilala? Yung tipong hindi niya alam na nabubuhay ka sa mundo. Samantalang ikaw, may isang gaya niya na nabubuhay sa mundo mo. Minsan hindi mo alam yung gagawin kapag nakikita mo siya. Makita man niya pero sino ka nga naman ba? Isa ka lang sa libo-libong nakikita niya sa loob ng isang linggo lalong-lalo na kung tuwing araw ng pangingilin. Isa ka lang sa mga mukhang nadadaanan ng kanyang mga mata. Sino ka nga naman ba? 

Eh marahil isa ka lang sa mga babaeng humahanga sa gaya niya. Hindi ka niya kilala samantalang ikaw halos lahat ng bagay ukol sa kanya alam mo. Mula sa pinakamaliit hanggang sa pinakamalaki. Umaasa ka kahit imposible. Kahit kaunti. Umaasa ka na sana isang araw mapansin ka rin niya. Araw-araw mo siyang hinihiling sa Diyos. Araw-araw nangangarap na sana magbunga lahat ng hirap mo para lang makilala siya. 

Nagmumukha ka mang tanga ngunit ang ligayang naidudulot niya ay hindi mapapantayan. Makita mo lang siya nakangiti, kahit malayo siya, kahit marahil hindi para sa iyo ang mga ngiting iyon, masaya ka na. 

Kahit sa palagay mo, hanggang tingin ka na lang hindi mo pa rin maiwasang umasa at humiling na sana ang pangarap mo magkatotoo. Na sana sa susunod na pagngiti at pagtawa niya ikaw na ang dahilan.

Libre lang naman mangarap. Manalangin ka lang at samahan mo ng gawa, pasasaan ba't masusulayapan ka rin niya at masasabi rin niya sa kanyang sarili minsan ang katagang binabanggit mo paulit-ulit habang nakikita mo siya.