Az önce gerçekler yüzüme tokat gibi çarptı :)

Aklım almıyor, yemin ediyorum aklım almıyor. Neden bu kötülük? Neden bu kin? Neden bu nefret? Neden bu şiddetler? Neden bu öldürmeler? Tek yapmamız biraz yiyip, biraz içip, biraz sevmek ve huzur içende ölmek iken neden böyleyiz? Neden böyleler?

Umursamıyorum, takmıyorum, bana ne desem bile içimde çok fazla kırgınlık oluyor. Buna engel olamıyorum.

O kadar alışmışım ki her şeyi içimde yaşamaya, kırgınlıklarımı, bağırışlarımı benden başka kimse duymuyor, bilmiyor.

Bana gelince herkesin yollarında dikenler var. Dillerinde bahaneleri. Bana gelince yardım edecek eller kırık.

Vicdanlarınız cayır cayır sızlasın gecelerce uyuyamayın. Allah kahretsin adaletinizi.