“Canım çok şey anlatmak istiyor ama yorgunum. Beynim yorgun, bedenim yorgun, bunca şeyi affeden kalbim bile yorgun artık. Heveslerim yorgun, iyimserliğim yorgun, konuşarak anlaşmaya olan inancım bile yorgun. Benden geriye mecalsiz bir şey kaldı sadece. Çok yorgunum.”

"bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içimde. sanki içimde derin bir hiçlik var."

insan kaçmaktan başka bir şey bilmiyor sanırım.

uğraşılmaya ve sevilmeye değer görülmediğim her gün için kan kustum yapıştı üstüme bu lanet.

ben yerde can çekişirken hep uzaktan izleyip özürler dilediler oysa ben vâr olmak için bile savaşmıştım ait olmadığım ruhların yanında, beni hiç görmediler bilmeyecekler hissetmediler.

Öyle bi dönem vardır ki yemek yerken miden bulanır, nefes alırken ciğerlerin acır, düşüncelerin başını ağırtır, geceleri uyuyabilmek için yalvarırsın, sabahları uyanmak istemezsin, durduk yere ağlarsın yavaş yavaş tükenirsin.

"Birini özlüyor olmanız ona dönmeniz gerektiğini göstermez. Bazen özlemeniz gerekir. Bir sabah uyanıp artık özlemediğinizi farkedene kadar."

ben hiç kimseyken sana her şey olmak istedim.

Bak bu öyle kolay anlatılabilecek bir acı değil. Anlatırsam yanarsın, anlatırsam benim gibi bitersin. Anlatamam, haykıramam bu ateşi. Ben ancak susarak ağlarım. Kendim yanarım ama seni yakamam.

kimseyle sıfırdan tanısıp gece 4 e kadar konusabilecek gücüm kalmadı