From the train

Openwervendag op de Krook. De REC academisten ontmoetten zeven nieuwsgierige bezoekers. Naar wat keken ze?

Dit zag Frederik

In Dutch, because the scenes described below were all in Dutch, because I speak Dutch and if you are reading this, you probably understand Dutch as well. If not, check it out, I believe it’s a beautiful language.

“Een beeld zegt meer dan duizend woorden” – Albert Einstein

Waarschijnlijk komt dat helemaal niet van Einstein, maar als je het aan good old Albert toeschrijft, zit je altijd goed. Dan klinkt een citaat meteen dubbel zo interessant. Niemand gaat opzoeken of Einstein dat werkelijk heeft gezegd. En wie weet heeft hij het wel gezegd. In bad, ofzo. Of in zijn zetel, terwijl hij schunnige plaatjes uit de vroeg twintigste eeuwse softporno zat te besnuffelen. Die Einstein was ook geen heilige.

In de REC Academy leerde ik dat het belang van beelden inderdaad niet te onderschatten valt. Wie digitaal een verhaal wil vertellen, beseft al gauw dat degelijk grafisch, video- of fotomateriaal erg van pas  komt. Zelfs wie zweert bij de romantiek van een audioreportage- of interview, merkt dat wanneer hij het online aan de man wil brengen, er toch best een fotootje of uitgebalanceerde prent bij komt te staan. Enkel geschreven tekst ontspringt nog enigszins de dans. Desalniettemin, als de storytelling-toekomst digitaal is, dan is hij zeker ook visueel.

Dat had ook deze knaap begrepen, toen hij in de FNAC speurde tussen het aanbod der digitale camera’s. DSLR’s, moest ik eigenlijk zeggen, want als je jezelf een beetje serieus neemt, dan koop je zo’n digitale spiegelreflex (Voorheen noemde ik dat “zo’n grote, zwarte, sjieke kodak”. Ik leer hier keiveel bij op de REC Academy!) Terwijl ik probeerde mijn photography street cred hoog te houden, sprak ik de verkoper aan en vroeg ik of hij iets van fototoestellen kende. De man knikte en toonde me één van zijn topaanbiedingen: “Een buitenkansje: een Nikon D3200 Reflex, inclusief een ferme zoomlens. De man draaide vakkundig aan de lens en inderdaad, het ding schoof fors uit. Size does matter, leek het toestel wel te zeggen. 18 op 200, zo werd me uitgelegd. In de lagere school is dat gebuisd, maar in de fotografie ben je daarmee de beste van de klas, aldus de FNAC-man.

Al die tijd had ik geïnteresseerd geluisterd, maar de Testaankoper in mij was wakker geschoten. Dit vroeg om meer vergelijkend onderzoek! Ik nam een foto van het toestel en de specs. De mening van de verkoper is één ding, maar wie tegenwoordig wil weten of hij echt kwaliteit aanschaft, vraagt dat ofwel aan zijn peers of aan de digital world. Het toeval wilde dat er op de REC Academy wel wat fotografen zaten, die bovendien mijn digital peers zijn. Drie in één voor de prijs van een pintje en mijn fotografie-reputatie. Gezien de algemene afwezigheid van mijn fotografie-reputatie viel die prijs heel goed mee.

Groot was dan ook mijn verwachting toen ik de heren Wouter Maeckelberghe en Tim Paternoster de foto van de fotocamera en zijn specs onder de neus schoof. Voorzichtig vroeg ik hen wat ze van dit buitenkansje vonden. Omdat ik het vergelijkend onderzoek serieus nam, vroeg ik hen dit eerst elk afzonderlijk, zodat ze elkaars mening niet zouden beïnvloeden. Alles voor de wetenschap.

Tijdens de pauze van een workshop sloop ik op kousenvoeten naar Tim Paternoster. Dat is een sympathieke kerel, dus lachte hij vergoeilijkend terwijl hij het buitenkansje bekeek. “Mja, mja,” zei hij aanvankelijk. Ik kan me zijn exacte woorden niet meer herinneren, maar het kwam er op neer dat het enerzijds zeker geen slechte camera was, maar dat Tim anderzijds niet volledig overtuigd was. Alsof ik met een recensent van de CD&V sprak. “Het diafragma van de lens is wel beperkt,” zo wist hij me te vertellen. “Maar euh, hij heeft toch superveel pixels?” probeerde ik nog. “Vanaf een bepaald aantal pixels maakt het niet echt meer uit of het er nog meer zijn”, kreeg ik als slimme repliek. Je zal maar één van die overbodige pixels zijn, bedacht ik, maar dat hield ik voor mezelf. Intussen was de pauze alweer voorbij. Tim Paternoster besloot, sympathiek als hij was, me niet verder met alle manco’s van het buitenkansje te confronteren en zweeg wijselijk. 

Na de workshop was Wouter Maeckelberghe aan de beurt. Wouter was eveneens een sympathieke kerel, dus besloot hij gewoon eerlijk met me te zijn: Niet kopen, Ruben. “Waarom dan?” vroeg ik oprecht. Tim Paternoster was er ondertussen opnieuw bij komen zitten en wat volgde was een discussie die ik graag samenvat in volgende infographic.

Eerlijk: het was al laat op de avond en sommige quotes zijn misschien lichtjes beneveld door de avondlijke ­–euh- duisternis. Maar het moge duidelijk zijn: de twee sympathieke kerels hadden een duidelijke mening over wat er allemaal schorde aan het buitenkansje, maar over welke DSLR ik dan wel moest kopen, bestond minder consensus. Tenzij ik een camera kocht die me een nier zou kosten. Dan zat ik sowieso goed. Voor zover ik zo’n kostelijk ding ook maar ergens zou durven meenemen. Gelukkig was er toen Ignace Aleja, een sympathieke kerel die eveneens wat afweet van all things camera. Hij stelde de terechte vraag: “Ja maar, wil je er ook mee filmen?” Ik zei voorzichtig dat ik dat ook wel eens wilde proberen, misschien zo. “Ja maar,” zo opperde Ignace, “dan moet je wel iets anders kopen, hoor.” De twee sympathieke fotografen knikten. Ik staarde licht wanhopig voor me uit.

Als je vraagt wat voor camera je moet kopen, dan hangt het er vooral van af wat je ermee wil doen. Behalve zoomen, dat mag je Nooit Doen. (Ik opperde nog: wat als ik op het verjaardagsfeest van mijn neefje een foto wil nemen van de jarige ukaan het eind van een lange tafel? Wouter was onverbiddelijk: “dan kruipt ge op de tafel tot bij hem!” Mijn oma zou nogal kijken.). Op het einde van de avond besefte ik dat ik heel wat had bijgeleerd over Fuji’s en Kodaks, over Nikons en Canons, lenzen en diafragma’s en vooral over licht, Heel Veel Licht. Welke camera ik moest kopen, wist ik nog altijd niet, maar mijn photography street cred lag definitief aan diggelen.

Ever been to a repair café? It’s a place where you bring broken stuff and people (try to) help to repair them for you.

Why I am writing in English? Well frankly, I am not quite sure why I am writing in English. I’m born in Belgium, raised in Belgium, went abroad for six months to Sweden and never visited London or the USA. All of that time, I mainly communicated in my beloved mother tongue: Dutch. That’s why writing in English feels a bit… harsh, … unnatural. Actually I just want to say ‘stroef’ or ‘wrang’. Those are the exact words that describe the feeling I have when I write a blogpost in English.

I think the best word to explain how writing in English for a dutch-loving Belgian feels is ‘Dutch’ itself. “Nederlands” doesn’t even sound like ‘dutch’. Dutch sounds like ‘Duits’, but in English, that is called German. The only way I can correlate these languages is by a famous quote from a German girl I know: “Dutch sounds a bit like a German who is very drunk.”

I don’t know if I am fond of Germans who are very drunk. They are probably noisy, but in a kind of German-controlled way. As if they would sing drunk songs, but still watching over the rythm, tone and general quality of the sound they produce.

But I am not writing in German. I am writing in English. Like a monkey on a bicycle, immensely trying to do his best, but desperately wanting to walk on four hands. Or feet. Or what do monkeys have as body parts? (Zijn het poten? Of hebben die ook handen en voeten? Of waren dat paarden? Ken je die mop van I fok horses?)

I assume I am writing English for the (REC) Academy. Or for their bigger project: the Krook. Because Krook sounds really positive in English. (This is where I say ‘NOT’ out loud, and everybody giggles). Both (REC) and De Krook want to be international I suppose. They want to get away from the Flemish clay and talk the talk.

English is the language of the interwebz. Its own lingua franca. And Dutch on the internet is like the shy kid at school: we all try to understand what it says, we all smile when it communicates and we all don’t give a greintje what it really wants to say. Because you know, it’s still Dutchy, and he’s not like international cool-kid-English.

And yet, I think it is a pity that I am writing this in English. I truly believe my texts would read better in Dutch. That I would be able to express myself better or explain things more precisely. When I am writing this I feel the urgent need to use words like ‘desalniettemin’, ‘ginnegapperij’ or –depending on the topic- ‘poeperke zwam’. Now I have to express all my extremely interesting thoughts (this is where I cough to stress that I’m using irony) with a vocabulary limited to 5000 words. –ish. The Swedes have a word for their English with a Swedish sauce: Swenglish. It won’t take long before we’ll have to introduce ‘Denglish’ at the REC Academy. If the internet is a place where things can flourish, why not cultivate our dearest mother tongue on the double u double u double u?

All things considered, I hope the Krook is going to be a place where there is room for these kind of thoughts, where there is room for discussion, including a actual outcome. It doesn’t matter if people use Reaper, FinalCutPro, Snapchat, Videoscribe, Tweetdeck or –who knows- paper to discuss it. Content matters. And its our job to use the right tools for the story we want to tell, whether it’s Dutch, English or – most probably- Denglish.

*’They speaken English’ is a famous fragment from the Belgian TV-show ‘Man bijt hond’. Or is it ‘Man eats dog’? 

*Well of course, it was never Tolkien who said this. Itwas my old, bearded friend Gandalf who said it. He spoke these words to Frodo,the young and confused hobbit we all wanted to be. That was before he got all too scary, paranoia and obsessed with that one ring. Really, if there were some good reasons for the Lord of the Rings trilogy to last thousand pages or nine hours, then the transformation of a healthy, jolly, fun-loving fellow from the shire into a sickly jealous halfling that even Dr. Phil wouldn’t be able to save is one of the most important.*

When Gandalf was murmuring these words in Frodo’s ear, there was still some hope. Frodo still had a whole life-destroying adventure in front of him. The pieces of skin you could see on his hairy hobbit feet weren’t all pale yet. Frodo still had the choice between saving himself or saving the world.

Fast forward (or not really, since Middle-Earth isn’t quite like our past, but you get the point) to me and a dozen of other people: sitting, reading, listening, annoyingly jabbering on the train.