Laten we de tijd vergeten

72. Otters Langs de oevers en de rietkragen, waar het water kabbelt, is, als je geluk hebt, de vrolijke en sociale otter te spotten. Meestal is hij ’s nachts actief. Overdag is hij moeilijker te vinden, maar van een plekje in het zonlicht geniet hij met volle teugen. Otters hebben een scherpe neus en uiterst gevoelige snorharen. Ze voelen elke rimpeling in het water en het leven om hen heen.

Otters zijn speelse dieren, licht van aard en nieuwsgierig van geest. Ze glijden graag van modderige oevers, buitelen over elkaar heen in een dans vol plezier. Ze maken wonderlijke geluiden, van schreeuwen tot knorren, van fluiten tot een soort keffen. Alles wordt ontdekt op een open en onbevangen manier. Spelend, stoeiend, spetterend.

Otters zoeken genegenheid bij elkaar. Zo kunnen ze in hun slaap deinend op de golven elkaars hand vasthouden. Warmte en verbondenheid zorgen dat ze niet afdwalen. Kleintjes rusten op de buik van hun moeder, dobberend tussen de waterplanten, geborgen en veilig.

Het is één van de langste en warmste dagen van het jaar. Ik neem jou mee. We maken een strandwandeling, terwijl de zon langzaam verdwijnt achter de horizon, de zee in. Het wordt steeds wat donkerder en bij elke stap die in de branding gezet wordt, valt het op dat er kleine lichtjes verschijnen rondom de benen. Ook op de golven, wanneer deze uitrollen, zijn deze fonkelingen zichtbaar. Het lijkt alsof ze dansen, deze mystieke schitteringen. Het is zeevonk, een eencellige alg die onder de goede omstandigheden in enorme hoeveelheid aanwezig is op het zeewateroppervlakte. Bij elke beweging verspreidt het een blauwachtig fluorescerende gloed.

Het zijn glinsteringen in de oceaan, gedragen door wilde en vrije golven, gewaaid door de wind, gezalfd met zout en geliefd door het water. Zeevonk is geen alledaags verschijnsel, het wordt ervaren als een mysterieuze ceremonie, waarbij de zeemantel straalt wanneer golven tegen de rotsen uiteenspatten, als honderden kleine diamanten in de donkerte van de nacht.

Maar niet alleen in het water zijn schijnsels. Wanneer we deze avond naar boven kijken, zien we een heelal vol twinkelende sterren. De poolster schijnt het helderst vanuit het universum, ze is altijd op dezelfde plek te vinden, ze is het anker van deze nachtelijke hemel. Haar aanwezigheid is een belofte. Haar licht is niet fel, niet dringend, maar standvastig.

Het lijkt alsof we omringd zijn door op zee fonkelende sterren, vloeibare spiegels, badende vuurvliegjes. Clair-obscur op zijn intenst. Toch zijn deze twee bronnen van licht, de zeevonk in het water en de sterren in de lucht, zijn heel verschillend. Waar de sterren ons leiden, we onze plek op aarde leren kennen door onze verhouding met deze hemellichamen, daar weet de zeevonk ons te verleiden. Het maakt ons nieuwsgierig, laat ons genieten en in het moment zijn.

Dansend in de zware wolken, zwevend vastgehouden door een onzichtbare hand; de Torenvalk omschreven in gedichten als een windrijder, een dageraadbreker, een wolkenscheurder en een hemelzwever.

De torenvalk is een inmiddels zeldzame en verder tamelijk zwijgzame vogel. Waar ze vroeger vooral in kerktorens zaten, nemen ze nu bij gebrek aan beter vaak oude kraaiennesten in. De vogel wordt door leken omschreven als een bruine kleinere roofvogel. Als je beter kijkt zie je echter mooie kleuren en patronen op het verendek dat ingenieus is opgebouwd.

De Torenvalk staat bekend om zijn geduld, het is de roofvogel die veruit het langste bidt in de lucht. Bidden, het op dezelfde plaats blijven hangen in de lucht, kost veel moeite voor deze vogels. Op deze manier kan er met hun goede ogen gekeken worden naar de prooi. De Torenvalk is een observant, een vogel die met veel aandacht details in zich opneemt. Het lange werken wordt vaak beloond, wanneer de torenvalk met een doelgerichte duik op enorme snelheid zijn prooi weet te pakken.

Is het niet de betoverende nacht, waarin de wind zachtjes mompelt en de duisternis als onvermijdelijk voelt. In dat moment van eeuwigheid, kan zich in de stoffige onbegroeide woestijn een klein mirakel ontdoen. Tussen de stengels van de nachtcactus ontvouwt zich, slechts enkele uren en in sommige nachten, de bloem van de koningin van de nacht.

Vanochtend op de wc zag ik een plas bloed. Echte paniek was er niet maar wel een direct gevoel van leegte. Een letterlijk lege baarmoeder. Een wens die doorgespoeld werd. Een leven armer, verdriet rijker.

De hond keek me aan, met zijn hoofd schuin hangend, alsof zijn ene oor zwaarder was dan zijn andere oor. Vragende ogen vol verwachting maakte me zenuwachtig. Hoe moest ik nu weten wat een verstandige keus was? 

Soms gebeuren er dingen in je leven, zonder dat je er bewust bij nadenkt. Dan blijkt achteraf dat dat een ‘goede keuze’ was. Ik ging in Nijmegen geschiedenis studeren en plots bleek Nijmegen een hele leuke passende stad voor me te zijn. Geschiedenis ging me goed af en hoe langer ik de studie deed, des te overtuigder ik was van het idee dat het beter was dat ik uitgeloot was voor geneeskunde. 

Volgens mijn moeder lopen dingen expres zo, altijd ‘goed’. Daar geloof ik echter niet zo in. Hoe verklaar je dan dat mensen fijne mensen te vroeg sterven. Kan toch niet zo bedoeld zijn? Dit doet me denken aan gereformeerde begrafenissen waarin de predikant zegt, God had het zo gewild. Nou lekkere God heb je dan...

Nu ik ouder word (klinkt alsof ik richting de 80 ga), merk ik dat ik steeds bewuster nadenk over de consequenties van mijn keuzes. Maar wat voor gevolgen zal dit hebben? Welke mogelijke paden sluit ik af? Is stilstand geen achteruitgang? Dit is een selectie aan vragen, die ik wel eens door mijn hoofd gaan. 

Het gevoel dat je had als kind niet meer kunnen voelen, Elena wist wat daarmee bedoeld werd. Ze was nooit meer zo enthousiast over haar verjaardag als dat ze vroeger kon zijn. Ook Kerst leek alleen nog maar om eten te draaien. Het ‘magische’ was er vanaf. 

Maar dat het hele leven veel saaier werd, daar kon ze zich toch niet bij neerleggen. Weinig dingen toverden nog een glimlach op haar gezicht. Alleen in de gouden uren, de schemering, voelde ze soms nog wat. Wat ze voelde was echter vaak melancholische nostalgie naar een plek die niet bestond, althans fysiek niet meer. 

Philippa opende haar ogen en zuchtte diep. Ze wist dat ze uit bed moest komen en zich over moest geven aan de waan van de dag. De to-do lijstjes slingerden rond op tafel en een schoonmaakbeurt in het appartement zou ook niet misplaatst zijn. Abel was al weg. Voor het eerst deze week was hij eerder op dan zij.

Met moeite sloeg ze het dekbed van zich af en strompelde naar de WC. Op de badkamer zag ze in de spiegel de kussen afdruk nog op haar wang staan. Haar haar zat trouwens verrassend goed. Ze gooide haar vieze onderbroek in de wasmand en liep slechts in een hemdje gekleed naar de kast om een schone uit de lade te vissen. Stipjes of toch gewoon de verwassen blauwe? Ach, niemand die het echt ziet..

Ze at haar muesli terwijl ze aan de bovenkant helemaal klaar was. Ofja, dat wilde zeggen, haar haar zat in een snelle knot en ze had een gebreide trui over de niet matchende bh aangedaan. Met blote benen en restjes rode teennagellak zat ze in kleermakerszit op de oude café stoel de achterkant van het yoghurtpak te lezen.

De deurbel ging. Kak. Was ze alweer te laat. Ze trok snel de spijkerbroek die over de stoel hing aan, griste de schoolboeken en haar agenda bij elkaar. In de slaapkamer deed ze het licht uit en met haar sjaal in haar arm in plaats van om haar nek schoot ze in haar laarsjes en snelde ze de trap af. “Hee Koen, Sorry! Was weer te laat uit bed”. Philippa verontschuldigde zich, maar zo nonchalant dat het als een loos excuus klonk. Koen kon er niet wakker van liggen leek het. “Waar heb je de auto staan?” vroeg hij terwijl hij zijn telefoon in zak stopte. “Om de hoek. Scheelt weer een minuutje.” Philippa trok de deur achter zich dicht en zag in haar ooghoek dat Koen haar van boven naar onder bekeek. Ik zal er wel weer lekker ongeorganiseerd uit zien, dacht ze. “En hoe staat het ervoor, nog spannende dingen beleefd deze week?” Koen leek zich een beetje betrapt te voelen, maar besteedde er geen aandacht aan. “Uhm, Ja, nou, ja. Gisteren was Erik op bezoek, wat biertjes gedronken, was wel gezellig”. We liepen richting de auto. “Hoe is het nu met Erik? Heeft hij zijn draai een beetje kunnen vinden?” Koen glimlachte flauwtjes. “Ach voorlopig zit hij prima op zijn plek in het café, maar dat is natuurlijk niets voor de lange termijn.”

Hij haalde haar haren uit haar gezicht, deed ze achter haar oor, legde zijn hand op haar lege wang en kuste haar zacht. Ze lagen samen op het kussen, met hun gezichten naar elkaar toegedraaid.

Hij had zo'n mooi gezicht. Een beetje gebruind van de zon, groene ogen met een paar verdwaalde bruine vlekjes. Hij had een kuiltje tussen zijn neus en lippen. Ze stopte daar altijd even wanneer ze tekeningetjes maakte met haar vinger over zijn gezicht.

Tsja, jammer dat hij nu meer van jou houdt dan van mij.