İsimsiz

Zaman hançerini kalbime sapladı, kanla aktı gece,

Dakikalar gömüldü toprağa, alnıma çakıldı gece.

Gökyüzü kefen biçti, yıldız gözümde kırık nur,

Ay tabutunda kandil, kendi gölgesine battı gece.

Aşk kadehte boğuldu, bade dudakta sustu,

Şarap küle döndü, içimde gizli sırla yandı gece.

Kalemim kanla yazdı, harfler mezar taşı oldu,

Mısralarımda gömüldü ismim, şairliğimle öldü gece.

Hiçlik tahta oturdu, varlık sürgüne gitti,

Sultanı yok kâinatın, tahtı boş kalırken güldü gece.

Sabah doğmadı ufkumda, seher yönünü şaşırdı,

Mahşer soluğumdan yükseldi, mühürle kapandı gece.

Gözlerim aynalara baktı, yansımam silindi,

Suretim küle döküldü, gölgem de yok oldu gece.

Her nefesim kurşun kesildi, boğazımda patladı,

Sözüm öksüz, kelâmım yetim, dudağımda kırıldı gece.

Kalbim taşın diliyle konuştu, dağlar devrildi,

Yer yüzümle birleşti, göğsümde çöktü gece.

Bir mezar taşı gibi sustu harflerin hatırası,

İsmim silindi mısradan, kimliğim de kayboldu gece.

Küllerimden doğacak sandım, küller bile soğuktu,

Ateş bile küskündü bana, korunda üşüdü gece.

Yıldızlar gözümde kurşun, gök kubbe demir kafes,

Her yönüm zincirle bağlandı, özgürlüğüm boğuldu gece.

Nehirler akmadı içimden, damarlar kurudu,

Kan değil, suskunluk dolaştı, kalbimle dondu gece.

Aşkın mezarında yetimim, dua taşında dilsiz,

Ne mecnun kaldı içimde, ne leyla, sürgün oldu gece.

Her aynada bir yüz aradım, her yüz taş kesildi,

Kendi gözüm bana yabancı, bakışımda yıkıldı gece.

Benliğim göç etti içimden, ismim unuttu kendini,

Ne gölge, ne ses bıraktı, varlığım da silindi gece.

Çığlığım boğazımda sustu, yankım mezara düştü,

Hiçliğin en derin kuyusunda yankılandı gece.

Aşkı mecaz sandım, hakikatle kavruldum,

Kadehte nur ararken, içimde hakka döndü gece.

Bedenim taş kesildi, ruhum sürgün oldu,

Hiçlik tahtına oturdu, sonsuzlukla doldu gece.

Ve ben anladım sonunda: sabah içten doğmadıkça,

Hiçbir ufuk açılmaz; insanın içinde uzar gece.

Ох, уж эта семейная жизнь!

Oh, this family life!