Saint Silvestr

yeniden her gün açarmış, kanayan rengiyle.

gece, bülbül ağaran vakte kadar ağlarmış

eski şiraz'ı hayâl ettiren âhengiyle.

ölüm âsûde bahar ülkesidir bir rinde;

gönlü her yerde buhurdan gibi yıllarca tüter.

ve serin serviler altında kalan kabrinde

gevşeyecek toprak

unutulacak her şeyin adı

bir ağız gibi açılacak gökyüzü

ne yaşadıysak yutulacak."

Hatırası bile yabancı gelir.

Hayata beraber başladığımız

Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;

Gittikçe artıyor yalnızlığımız.

Gökyüzünün başka rengi de varmış!

Geç farkettim taşın sert olduğunu.

Su insanı boğar, ateş yakarmış!

Her doğan günün bir dert olduğunu,

İnsan bu yaşa gelince anlarmış.

Ayva sarı nar kırmızı sonbahar!

Her yıl biraz daha benimsediğim.

Ne dönüp duruyor havada kuşlar?

Nerden çıktı bu cenaze? Ölen kim?

Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar.

N'eylersin ölüm herkesin başında.

Uyudun uyanamadın olacak

Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında?

Bir namazlık saltanatın olacak.

Taht misali o musalla taşında

....

'Herkes sonunda bir avuç toprakta yatacaktır,

Söyle! göklere kadar çıkarmaya ne gerek var eyvanı..'

Şu dünyanın sırrına ermişim az çok.

Derken aklım geldi başıma, bir de baktım: