Οι μάζες βιάζονται, τρέχουν, διασχίζουν την εποχή με βήμα εφόδου. Νομίζουν ότι προχωρούν, αλλά απλώς βαδίζουν επί τόπου και πέφτουν στο κενό. Αυτό είναι όλο.

είχε πάρει όλη την αγάπη που της έδωσαν

την έκανε ύλη

την έραψε στο σώμα της 

It’s okay to fall apart even after you thought you had it under control. 

να το θυμάσαι.

Θα μείνω δίπλα σου,

Άμα ρωτήσουν που χάθηκα πες τους απλά πως τρελάθηκα, πες τους.

Ότι δε γούσταρα τις συμβουλές τους, ούτε να ζω στις ενοχές τους.

Πες του πως έγινα άνεμος, ήλιος, σκοτάδι, ποτάμι και πλάτανος.

από αυτές που οι πρωταγωνιστές κοιτάζουν το φακό με εκείνο το κενό βλέμμα που σε κάνει να χασμουριέσαι από βαρεμάρα και να το προχωράς με μανία στο γρήγορο μπας και διακρίνεις ένα μικρό ίχνος ευχαρίστησης

αυτός ο ήχος της ψεύτικης καύλας είναι η ζωή μας

θέλω να ξέρει πάντως πως όλες τις νύχτες που κοιμήθηκα στο πλάι της, ακόμα και οι ανώφελοι καβγάδες ήταν ο,τι πιο εξαίσιο

και οι δύσκολες λέξεις που πάντα φοβόμουν να πω μπορούν πια να ειπωθούν: