sıdıka

İnsan ne ile yaşar.. Sanırım Tolstoy'un romanı yüzünden kendime sorduğum ilk sorulardan bir tanesiydi bu soru.. Çocukluk yıllarımın büyük bir bölümü bu sorunun cevabını aramakla geçmişti.. İlkin kitabın da dediği gibi sevgiyle yaşadığını sanırdım ama sonraları insanın daha doğrusu benim inanclarım yüzünden yaşadığımı hissettim.. Beni ne sevgi ne hayata olan bağlılığım ne de ailem hayatta tutuyordu.. Beni tüm bunlara olan inancım yaşatıyordu.. Ve de tabi yaradana olan inancım.. İlk neye olan güvenim sarsıldı hatırlamıyorum. Ama en şiddetli devrilenleri sayabilirim sanırım.. İlkin aşka olan sonra inandığım değerlere sonra aileme ve en son ise yaratılmama varlığıma olan inancımı yitirdim.. Kendime olan inancımı hangi aşamada kaybettim bilmiyorum.. Şu günlerde tekrar soruyorum kendime sık sık.. Peki ben artık ne ile yaşıyorum.. Birşeyleri umut etmek o kadar zor ve manasız geliyor ki.. Ağır klişe farkındayım ama artık savrulan bir yaprak gibi hissediyorum rüzgarın önüne kattığı.. Deniyorum tekrar tekrar yeniden bişeylere inanmayı deniyorum.. Aşka, aileme ve varlığıma.. Ama her biri nasıl bitecek biliyorum.. Ağlayarak haykırıyorum her gece.. Bana tutunacak bir şey ver diye..

“Her şeyi anlıyor, herkesi tanıyor, her sorunu kavrıyor, yani kavraya anlaya yaşlanıyordum. Anlamak yorgunuydum. Bu yüzden kimseye kızamıyordum.”

Karıncaları incitmek istemeyen insanların, kalpleri paramparça eden insanlara dönüştükleri yerdir dünya..

Kalabalıklar içinde yalnızız diyoruz, dedem yalnızlık içinde en büyük dostu bulmuş bile. Bakmak farklı, görmek farklı şeylerdir ben bunu anlıyorum buradan.

mimar sinan görse benimle gurur duyardı. fotogırafı yazıcıdan çıkartır buzdolabındaki lahmacun magnetinin altına sıkıştırırdı. Allah rahmet eylesin.

‘’… bilmem. ama yaşıyoruz. iki kişiyiz. ve birbirimizi seviyoruz. korkma! dünyada her zaman inanılacak sağlam şeyler bulunur.’’