SOKAK NÖBETÇİSİ

Bu bloğun uyku düzeni kalmamıştır

Bazı insanlara sevgiyle bakmaya çalışıyorum ama cidden öyle şeyler yapıyorlar ki suratlarına tüküresim geliyo böyle

Abi babamın neden önü kısa arkası uzun bi t-shirtü var? Ve neden üstünde 'farklarımız renklerimizdir' yazıyor? Jdjeuxjedjwhd

T-shirt artık benim. Ortada sorun kalmadı.

Me

Şerefsiz insanları düşünürken şerefe kaldırdığımız kadehler...🥀

Karanlığın, içinde büyüyüp çığ gibi olduğu o gecede, aynanın karşısında sırıtarak verdiğin o yemini unutma küçüğüm. Sakın unutma.

Seni değil baba, elimdeki kıytırık fotoğrafları seviyorum.

Karantina günlerinde ben jdjwkdwmxh

Eskisi gibi yazamıyorum. Eskisi gibi bakamıyorum. Eskisi gibi gülümseyemiyorum. Tuhaf. Ben eskisi gibi olamıyorum. İster miyim bilmiyorum. Bazı şeyler boğazımda düğümlenmiş, sırtıma yük olup binmiş. Ama bitmemiş. Zamanla unutursun demişler, unutamamışım. Yaşanılmışlar unutulmaya değer mi ki? Siz bir sabah bir kişinin ölümünü unutmayı bilir misiniz? Onu ziyarete gidelim diyecek kadar boş bulunmayı bilir misiniz? Yada onu arayıp sesini duymaya çalışacak kadar. Oluyor arada böyle şeyler. Bu gece uzun bir zaman sonra buraya içimi boşaltıyorum. Belki beni darma duman eden şeyler bir düzene sokmaya çalışıyorum. Bilmiyorum. Düşünceler kafamın içinde körebe oynuyorlar ve ben ebeyi bulana kadar oyun bitiyor, yeni bir oyuna başlıyorlar. Tuhaf. Ben ne zamandan beri böyle oldum? Ben ne zaman benliğimi hücreye kapatıp prangalara kucak açtım? Ne zaman gri duvarları kabullendim? Oysa bilirim. Ben bana öğretildiği gibi o prangalardan çiçek açabilirdim. Beceremedim. Bir gün bir duvarın dibine çöküp insanların arasında bağıra çağıra ağladım. O gün mü? Yok. Değil. Bir gün canımdan bir insanı toprağa verdim. O gün mü? Hayır, o günde değil tam olarak. Evet. Çok büyük bir etkisi var o günün üstümde. Ama değil. Yoksa o gün ağlardım, ellerimi kitleyip kanatmazdım avuçlarımı. Eğer ben o zamana kadar iyi olsaydım ölüm sessizliğine bürünmezdim. Göz yaşlarımı tutmaya çalışmaz, kendimi sıkmazdım. Peki ya ne zaman? En yakın arkadaşımı kaybettiğimde mi? Onun bana aslında çok uzak olduğunu fark ettiğimde mi? Hayır, bu hiç değil. Bulamıyorum. Beni bu hale getiren günü bulamıyorum bakın. Ben aynaya bakıp gülümseyemiyorum. Gözlerimdeki bu soğukluğun nedeni ne? Beni kendi içime kapatan ne? Sizin için neden kendimden vazgeçtim? Neden huzur bulamıyorum? Bir insana neden sırtımı yaslayamıyorum? Neden? O kadar anlayamadığım, bir sona bağlayamadığım nedenlerim var ki... O kadar çok sustuğum kelimelerim var ki... Ben neden hala susuyorum? Ben neden insanlara güvenemiyorum? Ah galiba bunu biliyorum. Ama siz boş verin. Size güvenmiyorum. Bunu da anlatmayacağım! Bu yazıyı da yarın silerim herhalde.