Overly Attached Redhead

Αγαπημένη μου εγγονή,

Τα μάτια μου δεν βλέπουν καλά πια, τα χέρια μου τρέμουν και με λίγη δυσκολία σου γράφω αυτό. Είναι κάτι που ίσως το κρατήσεις για να με θυμάσαι κι εμένα, ε;

Το ξέρω πως τα αντίο είναι δύσκολα. Ο γιατρός είπε ότι έχω λίγους μήνες ακόμα, τον ανάγκασα να μου πει. Η μαμά σου δεν το ξέρει. Καλύτερα έτσι. Αυτό το γράμμα θα το βρεις αφού θα χω φύγει. Μην λυπάσαι και μην κλάψεις. Έζησα μία μεγάλη ζωή και πρόλαβα να σε δω. Η ολοκλήρωση στον άνθρωπο λένε γίνεται όταν γίνεται γονιός. Λοιπόν, εγώ σου λέω ότι ολοκληρώθηκα σαν άνθρωπος ξανά, μόλις γεννήθηκες εσύ και ο αδερφός σου.

Δεν έχω βγάλει γυμνάσιο ούτε λύκειο. Κάνε με περήφανο και πέρασε στο Πανεπιστήμιο… Αν το πολεμήσω και το νικήσω αυτό, θα είμαι εκεί, στην αποφοίτησή σου να σε καμαρώσω. Είσαι μόλις 10 χρόνων και ήδη καταλαβαίνεις πολλά. Θα γίνεις σπουδαία κάποια μέρα, στο λέω εγώ, ο παππούς σου. Μπορεί να σου λείπω κάποιες μέρες, μπορεί να μην είμαι εδώ κοντά σου, αλλά θα είμαι πάντα κάπου. Κάπου όπου θα μπορώ να σε βλέπω.

Να είσαι χαρούμενη παιδί μου γιατί ο κόσμος είναι ένα κακό και σκληρό μέρος. Μην γίνεις ποτέ σαν αυτούς. Να είσαι πάντα ο εαυτός σου. Ζήσε.

Αν το βρεις αυτό μεγάλη, ίσως καταλάβεις όλα αυτά που σου γράφω. Θα τα καταφέρεις, σε ότι και αν προσπαθήσεις.

Είμαι 72 χρόνων. Έχουν δει πολλά τα μάτια μου. Μην σκας για μένα, θα είναι σαν περιπέτεια προς το άγνωστο.

Σας αγαπάω πολύ. Να προσέχετε. Να μην στεναχωρείς την μαμά σου. Να της λες πως την αγαπάς κάθε μέρα.

Υ.Γ. Αν το βρεις αυτό στα 14 ή στα 16 ίσως δεν καταλάβεις. Αν το βρεις αυτό στα 17 ξέρεις τι να κάνεις.

Ο παππούς σου.

(Το βρήκα στα 14. Τώρα είμαι 17 και ακόμα πονάει η ψυχή μου.)