çağatay

Ama sokakları sisle örtülüydü.

Ne kapılar görünür, ne yüzler,

Sadece belirsiz bir hatıra dolaşır.

Adımlarımı attıkça kaybolurum,

Her köşe başka bir sır saklar.

Kayıp şehir, sessizce fısıldar:

Bir kalbin çırpınışı duyulur uzaktan,

Yıldızlar bile saklar yalnızlığımı.

Rüzgârın taşıdığı soğuk nefes,

Bir hatıranın kırık aynasında yankılanır.

Adımlarım boş sokaklarda kaybolur,

Her köşe başı sessizliğe çıkar.

Bir kahve kokusu ararım rüzgârda,

Ama fincan hep boş kalır.

Gece, bana kendi dilinde fısıldar:

Ama dudaklarım mühürlü.

Sadece duvarlar duyar beni,

Onlar da sessizce susar.Her nefesim bir ağırlık,

Her bakışım bir gizli çağrı.

İçimdeki yankı büyür,

Ama dışarıda hâlâ sessizlik.Ve ben bilirim,

En ağır yük,

Her yıldız gözlerin gibi parlar, ama dokunamam.

Bir sokak lambası altında dururum,

Gölgen yok, ama varlığın içimde büyür.

Zaman ağır akar,

Dakikalar seni bekler, saatler seni çağırır.

Ben ise bir yolcuyum,

Varış noktası olmayan bir yolun üstünde.

Özlem, kalbimde bir ateş,

Sönmeyen, tükenmeyen, hep yeniden doğan.

Sen yoksun, ama yokluğun