İsimsiz

benim yerimde başkası olsaydı böyle olmazdı farkındalığı çok acıtıyor.

bu günlerde söyleyecek çok şeyim yok, sadece çok üzgünüm ve asla bir şeylere yetemediğimi hissediyorum, elimden gelenin en iyisini veriyorken her şeyin ardında kalmak ağır geliyor.

nasıl denir bilmiyorum, içim acıyor sanki.

Sen, aklım ve kalbim arasında kalan en güzel çaresizliğimsin.

bazı farkındalıklar can yakıyor.

olmuyorsa sus ve uzaklaş.

iradem dışında gelişen şeylere katlanamıyorum.

kalbe söz geçmiyor...

öyle bir yoldayım ki ne gidebiliyorum ne kalabiliyorum olduğum yerde durmuş başıma gelecekleri bekliyorum.

içimde öyle bir kırgınlık var ki, birine değil herkese.

uzaklaşmam gereken insanlar var.

en ihtiyacımız olduğu anda herkes bi anda gidiyor sanki.