Varlığın varlığımı dumur etti. Bana olan buydu. Gençtim, kimsesizdim, gözyaşlarımı silemezdim ve seni sevdim.

İki gözüm, adını anmıyorum artık; ama her susuşum biraz senden.

Ben varım, buradayım. Sen gidersin ben kalırım. Başkaları gelir, belki yine kanarım.

Öldüğünü kabul ettim, ama seni kaybetmenin acısı, iliklerimdeki en derin sızı olarak yaşamaya devam ediyor.

Aşka dair yazılmış binlerce cümle var ama hepsi susuyor sen güldüğünde.

Kalbimin en güzel yerinde izin var.

Senin uçurum gibi gözlerin vardı, benim de intihara meyilli sevmelerim.

Yığılıp kalıyorum acımasız gecelerin ortasına.

Ne babamın omzunda ağlayabildim, ne de annem üzülür diye derdimi anlatabildim. Beni ben büyüttüm, ben öldürdüm. Gömdüm içime ne varsa, anlaşılmasın diye bir de çiçek ektim üzerine; altı mezarlık, üstü bağ bahçe.