evet bende seni seviyorum

"Dans etmeliyiz!"

Yazmak ,düşünceleri yazıya dökmek. Birçok insana zor gelir yazmak 'ben yazmayı sevmiyorum' der çoğu yalana kaçarak ama aslında yazmayı sevmemek değildir mesele. Mesele yazıcak birşeyin olmamasıda değildir, insan kafasında kurduğu hayalide yazıya dökebilir. Ben ilk okuldan beri hep uzun yazarım, yazmayı severim çünkü yazdıklarımız hayat verir bize. Hayallerimiz yaşamayı hissettirir, hayallerimiz sayesinde yaşarız ve hayallerimizi de yazıya dökeriz, mesele hiç bir zaman yazıcak birşeyinin olmaması değildi, mesele hayal gücünün olmamasıydı sadece. Biz yazmadan kimse dinlemicek bizi! Biz hayallerimizi anlatmadan kimse dikkate almicak bizi. Bu hayatta bile hayallerim sayesinde yaşıyorum, neden anlatmiyim ki?

6.sınıf, bu yılı asla unutamam.

Okulun ilk günü "evet bir sonu yazmak için ilk önce ilk sen adım atarsın,ve buda senin sonun Asya" diyerek başladığım bir yıldı. 5.sınıftaki herkes buradaydı en üst katta merdivenin yanındaki neleri başarıp neleri kaybetceğini bilmeyen bir sınıftı. İlk ders ilk heyecan. Benim için açık olursak çok stresliydim, durmadan terliyordum bacaklarım ve kollarım titriyordu,korkuyordum. Gene yalnız olmaktan o kadar korkuyordum ki anlatamam. Gene dalga gecikmesinden, dışlanmakdan,arka sıradaki bir hiç olmaya devam etmekten. Ama şunu öğrendim, korkmanın ecele faydası yok. Siz korkuyorsunuz diye o şeyler değismicek, bu yüzden sizin bişeyler yapmanız lazım. Bı kere olsun kendinizi öne atmayı denemeniz lazım. Korkmayın çünkü korku sizi saklar fakat korkmanın iyi yanlarıda vardır. Korkmak gerçekleri görmenizi sağlar, bu iyi bir şeydir.

Ben bu seneyi hiç ummadığım bı şekilde geçirdim. Arkadaşlarım oldu, sınıfın popüler kişisi oldum, bı grubum hatta birden fazla grubum oldu. Hiç yalnız kalmadım. Hep arkamı kollayanlar oldu. Kavga etsekde şakaya sarmayı bildik. Hep güldük. E bide rezil oldum denilen anlar vardır. Ve ben bütün bı sene rezil oldum. Ama bundan kimeneki, arkadaşlarım gene yardım etti. gerek oldu ben onlara destek çıktım. Çamura düşmüştüm bı keresinde sınıfa çıktığımda bana temizlenmem için yardım ettiler , param yok diye bişey yemedim onlar verdiler. Ödevi yapamadım onlar yardım ettiler , sınava çalışamadım onlar yardım ettiler. Kitabım yoktu onlar verdiler, derste uyuya kaldım onlar toparladılar. Onlar benim herşeyim oldular. Onlar benim gülmemin kahkalarımın sebepleri. Keşke özlicem diyebilseydim ama biz hala beraberiz onun için uzakta değiliz ama eğer bir gün sizden koparsam bilinki sizi özlicem.

Bir süre sonra okul benim için arkadaşlarımı görmek için umut kaynağım olmuştu. Benim hiç devamsızlığı yok herkesin var ama benim yok.

Bu yıl benim ilk aşık olduğum yıldı. Tama m o konuya değinmeyi başka bir yazıda yaparız.

Kısacası korkarak girdiğim bu yola şu anda mutluluk göz yaşlarıyla bakıyorum. Ve bu yola MUTLULUK dolu bir hoşçakal diyorum.

İyiki yaşandı bu yıl,seneye 7.sınıfta nasıl olucam bilmiyorum ama tek bişey istiyorum, alt kattaki sınıflarda olayım.