Καταλαβαίνω ότι αυτή η δίοδος επικοινωνίας (ή απλά παράθεσης κειμένων) έχει μένει ανοικτή για κάποιο λόγο. Ίσως ο λόγος να είναι η διατήρηση της μνήμης και της εσωτερικής συνοχής μέσα μας. Ίσως απλά να έχεις ξεχάσει να σβήσεις το λογαριασμό. Ίσως να μην υπάρχει και κανένας λόγος βέβαια. Όπως και να χει, ορμώμενη από τον "κάθε χρόνο και κάθε τόπο σου" και άλλα μικρά σημαδάκια που έχεις αφήσει διακριτικά, παίρνω αυτό τον χρόνο και τόπο διαδικτυακά εσκεμμένα για να εκφράσω μερικά σύντομα και σημαντικά, ανεξαρτήτως από το αν θα λάβω απάντηση. Το κάνω εδώ γιατί δεν θέλω να παραβιάσω τους όρους που έχεις θέσει, εφόσον έχω ήδη δει πως δεν είσαι ανοιχτός για συζήτηση με καθημερινή χροιά. Το κάνω εδώ γιατί φαντάζομαι πως αυτός είναι ένας χώρος που ίσως σπανίως επιλέγεις να επισκεφτείς, αλλά αυτή η επιλογή είναι συνειδητή και πιο προστατευμένη σε σχέση με ένα ξαφνικό μήνυμα που μπορεί να ταράξει τα νερά σου και των αγαπημένων σου και αυτό σε καμία περίπτωση δεν το θέλω. Εν ολίγοις ελπίζω να δεις το ποστ κάποτε στο κοντινό ή μακρινό μέλλον όταν ηθελημένα και με ηρεμία βρεθείς ξανά σε αυτό τον διαδικτυακό τόπο.

--

Ξέρω ότι ανήκω στο παρελθόν και πιστεύω στο λόγο που κάποτε έδωσες ότι στη ζωή δεν θα είμαστε περαστικοί. Ξέρω πως δεν με ξεχνάς. Τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει τη συμβολική σημασία αυτής της υπόσχεσης. Εδώ και κάποιο -αρκετό- καιρό ωστόσο καταλαβαίνω πως το ότι δεν είσαι περαστικός στη ζωή μου δεν σήμαινε ακριβώς οτι πάντα θα μπορούμε να έχουμε ο ένας την άλλη στις ζωές μας και ότι θα μιλάμε κατά καιρούς (surprise surprise!). Καταλαβαίνω πλεον ότι μέσα σου είμαι μια αναπαράσταση ενός παλιού Παρμενίωνα και της σχέσης του με την αγάπη, στην οποία μπορεί καμία φορά να ανατρεχει και να την επαναδιαπραγματευεται στο μυαλο του ώστε να μπορεί να αντεπεξέλθει καλύτερα σε νέα ταξίδια ζωής. Και αυτό είναι ό,τι πιο γλυκό και υγιές μπορεί να κάνει κανείς με τις μεγάλες αγάπες του παρελθόντος.

Βέβαια τίποτα από όλα αυτα που λέω μπορεί να μην ισχύει για εσένα και απλώς να προβάλλω τον τρόπο που εν μέρει έχω εγώ στο μυαλό μου και στην καρδιά μου εσένα. Όπως και να έχει, η σχέση μας πλέον βρίσκεται στην αναπαραστασιακή σφαίρα φυσικά και αναπόφευκτα. Και κάπως έχω τρομάξει για να είμαι πλήρως ειλικρινής. Το αποδέχομαι γιατί εμπιστεύομαι τους λόγους σου και ταυτόχρονα με τρομάζει. Με τρομάζει η συντομία της ζωής και το πώς με το χρόνο και το ψήλωμα της καρδιάς οι πιο σημαντικοί καποτε άνθρωποι μπορούν να γίνουν σύμβολα, εικόνες, αναπαραστασεις εποχών.. και παρ' όλα αυτά να βρίσκονται ακόμα στη ζωή, να επιθυμούν, να στεναχωριούνται, να πασχίζουν και να ονειρεύοντα με σάρκα και οστά κάπου εκεί έξω, μακριά από εσένα.

Θα μπορούσα να είμαι πιο ποιητική ή αλληγορική αλλά φαίνεται πως έχω την ανάγκη να είμαι ευθύς και καθαρή, προς εμένα τουλάχιστον. Η ουσία αυτού του ανοίγματος είναι πως ο χρόνος της ύπαρξης που κυλά με διαπερνάει ολίγον τι τρομακτικά και εντέλει απλά στεναχωριέμαι που φαντάζει αδύνατο να πάμε πια έναν περίπατο και να μοιραστούμε μερικές χαραμάδες από τις νέες μας ζωές με σεβασμό και αγάπη.

Εύχομαι κάποτε να συμβεί και θα είμαι κάπου εδώ τριγύρω, κοντά οταν και αν το επιλέξεις. Και αν δεν συμβεί εύχομαι να είσαι ευτυχισμένος πολύ και να ειμαι πια μέσα σου κάτι πιο κοντά σε παρηγορητικό τραγουδάκι ή λουλούδι στο πουκάμισο πάρα μια ουλή στο στέρνο σου. Ή μάλλον ας είμαι ό,τι χρειάζεσαι. Αρκεί να είμαι, I guess. Όπως είσαι και θα είσαι κι εσύ για εμένα.

Θα έπρεπε να το είχα φανταστεί πως η ανάγκη να γράφω θα μεγάλωνε όσο βρίσκομαι εδώ, παρά το αντίθετο- όπως πίστευα στις αρχές.  Λογικό βέβαια όταν απουσιάζει για καιρό η βαθιά ουσιαστική επικοινωνία (παρά την ποσότητα και την διαθεσιμότητα των ανθρώπων που εκτιμώ άπειρα) Ό,τι και να λέμε, τίποτα δεν αντικαθιστά την μητρική γλώσσα όταν θέλεις να εκφράσεις την ψυχή σου, να ακούσεις και να ακουστείς πραγματικά (ίσως η γλώσσα του σώματος αλλά ακόμα είναι υπό διερεύνηση αυτό).

Αναρωτιέμαι, τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να ρουτινιάζουν; Τι είναι αυτό που τους αφαιρεί την αίσθηση του χρόνου, που δεν τους επιτρέπει να ζουν στο παρόν, που τους ωθεί να παραμένουν σε μέτριες καταστάσεις, σε σκηνές, συζητήσεις, γεγονότα που αναπαράγονται ξανά και ξανά και ξανά; Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται συνειρμικά στο μυαλό είναι η “ασφάλεια”. Προσωπικά, νομίζω η ασφάλεια (η ζεστασιά, όχι το “βόλεμα”) και η αίσθηση του “ανήκειν”, είναι από τις πιο όμορφες συναισθηματικές καταστάσεις που έχω βιώσει μέχρι στιγμής. Μπα, όχι δεν νομίζω πως σε ρουτινιάζει η ασφάλεια. Αυτό είναι ένα υπέροχο και σπάνιο συναίσθημα, σίγουρα δεν το συναντάς κάθε μέρα και σίγουρα δεν ταιριάζει απόλυτα με το πλαίσιο της “συνήθειας”. Η ασφάλεια μπορεί να είναι ένα παραπάνω κίνητρο για να παραμένεις κάπου αλλά το να “βαλτώνεις” ή τουλάχιστον το να μην έχεις συνείδηση του τι και πώς ζεις, αυτό είναι κάτι διαφορετικό.  Φαντάζομαι πως υπάρχουν άπειροι λόγοι για να συμβαίνει το οτιδήποτε. Τελευταία έχω αρχίσει να προσεγγίζω έναν από τους λόγους για τους οποίους έχω την τάση να “βαλτώνω” μερικές φορές σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Δεν έχω καλή επαφή με εμένα. Και δεν αναφέρομαι στο κλασσικό “αμα τα έχεις καλά με τον εαυτό σου , θα τα έχεις καλά και με τους άλλους”. Αναφέρομαι στην συνειδησιακή και υλική υπόσταση του εαυτού μου, στην υπενθύμιση του “είμαι εδώ, αυτή την στιγμή”, “υπάρχω”, “αυτό είναι το πόδι μου, αυτό είναι το χέρι μου”, “αυτή την στιγμή νιώθω βαρεμάρα”, “αυτή την στιγμή δεν νιώθω άνετα με αυτό το μήνυμα”.. σήματα πολύ απλά καθημερινά που περνάνε απαρατήρητα καθώς τρέχω από την μια στιγμή στην άλλη, ξεχνώντας τι ακριβώς νιώθω/κάνω εκείνη την στιγμή. Πρέπει να μάθω να ακούω τον εαυτό μου, να συμφιλιωθώ μαζί μου, να με γνωρίσω. Όχι απλά να με αποδεχτώ ή να μου αρέσω αλλά να καταλάβω ότι “τώρα είμαι εδώ και η κατάσταση με καλεί να νιώσω και να δράσω είτε το θέλω είτε όχι”. I am all I got όπως και να χει, τουλάχιστον μέχρι να με ξεπεράσω κάποτε, σε ένα ανώτερο επίπεδο.. Δεν ξέρω αν βγάζουν νόημα όλα αυτά , όμως κάπως έτσι ξεπηδούν μέσα από το κεφάλι μου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάθε φορά που επιστρέφω στο τέλος της ημέρας λιγότερο ή περισσότερο αποσυνδεδεμένη από το “τώρα”, πάντα υπάρχει μια περίεργη φάτσα στον καθρέφτη να με κοιτάει απορημένη και να μου λέει: “Κάθε χειμώνα με περιμένεις να φανώ Μόλις ανάψω τη φωτιά, μόλις ζεσταθώ γίνεσαι διάφανη, θυμάσαι το νερό ..Ύστερα λιώνεις…”

(And yes it's the same person typing as yesterday:P)