pluviophile

Unutma, karanlık olmadan aydınlık bir hiçtir...

İnsan dört duvar arasında kalmadan da hapsedilebiliyormuş... İnsan başını kaldırıp gökyüzünü gördüğünde dahi hapiste hissedebiliyormuş...

Her şey bir hız treninin aşağı iniş hızında gerçekleşdi. Yavaş yavaş çıktık, süratle düştük.

'Bir kere benim olan sonsuza kadar benimdir, bırakmam.'

Burası sihirli bir evrendi, bambaşka hayatlar yaşayıp aynı şarkıların aynı cümlelerinde kendimizi buluyorduk...

Ağlamak birilerine ihtiyacımız olduğunun dışarı vuruş şeklidir aslında. Konuşmayan insan, ağlaya ağlaya "Sana ihtiyacım var." der...

Bir kurşun girse bedenime, dağıtsa kalbimi, onun dağıttdığı kadar dağılmazdım...

Keşke öldürseydi bu kuzu beni, kendine âşık etmek yerine