Araw-Araw

Sana hindi nalang ako magising.

Gusto ko ng mawala sa mundong to. Last month nag inquire kami sa isang psychiatric hospital malapit samin. Si mama nag initiate at nag sabi na magpa check raw ako. Siguro kas nakita nya yung mga lacerations ko dati kasi medication overdose ginagawa ko kaya hindi halata. Ngayon, puro sugat na kamay ko. Naka schedule na ako this coming March. Kaso naiisip ko na financial burden lang ako sa fam ko kaya di ko na siguro itutuloy. May love and hate relationship ako sa fam ko. Siguro masasabi kong hate lalo. Kasi ayaw nila sa partner ko since magkaiba kami ng social status. At sinasabi nila na baka ginayuma raw ako at need ko magpa check sa hospital since baka nababaliw na ako. While, yung kuya ko na may ka live in at kabit yung katulong namin wala silang sinasabi. Sinabihan pa nila ako na "lalaki naman yan,hayaan mo na". Ang lakas manermon sakin ng kuya ko non. Akala mo santo tas may tinatago palang kababalaghan dito sa bahay kasama nung katulong. Tapos wala lang sa mga magulang ko. Dun ako nagngingitngit. Back to the medication, ayoko lang maging financial burden. Ayoko rin may masumbat. Tutal ako naman blacksheep ng pamilya kaya siguro papangatawanan ko na to hanggang sa huling hininga. At yung ibang may sala, na akala mo santo. Yun pa ang nakakawala. Yun pa yung hinahayaan lang. Ang daming masaklap na realidad ang sinampal sakin nitong kamakaylang taon. Na yung mga akala mong matuwid sa pagiisip, baluktot pala ang katwiran. Hindi naman nila ginagawa yung mga sinasabi nila. Kala mo santo. Mas masahol pala sa demonyo. May kinakasama ka na papatong ka pa sa iba. Tapos ang lakas mo kumanta sakin na baliw ako kasi nagmahal ako ng may mababang estado ng pamumuhay satin? Pakiramdam ko wala akong kakampi. Ang dami kong problema. Gusto ko nalang mawala dito sa mundong to. Wala namang nakikinig sakin ako lang lagi ang mali. Ako lang ang magisa.

Pakiramdam ko isa lang akong materyal na bagay na pwedeng palitan pagkatapos sawaan at gamitin. Pakiramdam ko naaagnas na ako paunti unti.

Aminin man natin o hindi. Labanan na ngayon ng pisikal na kagandahan. Saan naman ako lulugar don? Pinanganak na sakto lang. Kulang. Okay lang.

Lahat ng pinupuntahan ko. Hindi ako tangap. Lagi akong hindi kasama. Lagi akong balewala.

Sinabi ko na sayo. Araw araw. Na iniinda ko tong sakit na to. Pero hindi ka nakikinig. Ang pinapakingan mo lang yung nakakarindi kong boses. Pero di mo iniintindi yung kahulugan nito.

I told you not to look at me . But, you keep on staring.

Kung itatanong mo sakin kung kamusta ang araw ko. Ang sagot ko ay ganun pa rin. Ano bang bago. Paulit-ulit lang naman.

Pakiramdam ko. Nahuhulog na ako sa kawalan. Walang makakaligtas sakin kundi sarili ko. Walang nakakakita sakin kundi sarili ko. Pagod na ako iligtas kung sino man ang napapaloob rito. Hindi ko alam kung bakit pa rin ako humihinga.

Kakasawa na mabuhay

After 4 years ganun pa rin. Nahihirapan pa rin ako sa pagsubok ng buhay. Ang dami ko ng pagsubok na nilagpasan at sinusubukang lagpasan. Andaming nangyari. Andaming sakit na pinaramdam ko sa utak ko at katawan ko. Halos dumaloy na ang dugo sa pulso ko pero hindi pa rin ako pinagpapahinga ng mundo. Ang dami ko ng natututunan pero hindi pa rin ako nilulubayan ng takot at pangamba. Gusto ko rin maging masaya katulad ng iba ngunit tila nakatali na ako sa lugmok at kalungkutan na ayaw akong pakawalan. Gusto kong lumaban sa buhay pero pagod na akong lumaban sa mundong wala kang kakampi.

Ganun pa rin walang nagbago

January 2020 is my last month.

I don't want to feel anymore

Simula na ng kalbaryo.

Isang araw nalang :(