nie wiem

Padały słowa jak strzały Ty byłaś tym kimś kogo chciałem

Kochać to chcieć przemierzyć cały świat we dwoje, po to, by nie było miejsca na ziemi wolnego od wspólnych wspomnień

Ludzie zakochują się i nienawidzą, piją wódkę, palą papierosy i tęsknią za czymś, czego być może nie ma i nigdy nie będzie.

„Nie odkładaj niczego na później. Później kawa jest zimna. Później tracisz zainteresowanie [...] Później ludzie się starzeją. Później żałujesz, że czegoś nie zrobiłaś...”

zaczeło sie od gorszego dnia i tygodnia,

"Każde głębsze uczucie prowadzi do cierpienia. Miłość bez cierpienia nie jest miłością. "

Z nią to jest tak, że w zasadzie trochę prześlizgnęła mi się przez palce. I zanim zapytasz, dlaczego do tego dopuściłem, odpowiem, że dotarło do mnie, że miałem ją w rękach, w momencie, w którym się z nich wysunęła. Wtedy jeszcze nie wiedziałem. Nie wiedziałem, co mógłbym jej zaoferować, bo wszystko, co miałem wydawało mi się mało wartościowe, więc wolałem nie dać nic. Onieśmielała mnie. Zadawała dużo niewygodnych pytań i rozumiała jakby zbyt dużo. Powodowała we mnie emocje nie do końca komfortowe. Chciała prawdy, a ja byłem w stanie dać jej wtedy tylko pokolorowaną półprawdę, którą dosyć szybko wyczuła. Chciałem, miałem nadzieję, że dźwignę, ale jednak nie dźwignąłem. Brakuje mi jej głowy. Brakuje mi tych trafnych spostrzeżeń i uważnego obserwowania świata. Tak, mogła być moja, wiem o tym. Ale nie jest i już nie będzie. I nie wiem czy to kwestia przegapienia szansy, ona po prostu zasługiwała na więcej, a ja nie byłem w stanie jej tego wtedy dać. Czasami staje mi przed oczami i wtedy potrzebuję chwili, by się rozpłynęła. Faktycznie po kilku minutach znika, ale przez te kilka minut nieprzyjemnie ciśnie mnie w klatce. Nie lubię gdybać, czy mogłem inaczej, bo wiem dobrze, że nie, ale czas mija, a żadna nie formułuje zdań tak jak ona. Jej przemyślenia były jak wielkie kolaże, które mógłbym oprawić i powiesić sobie na ścianie. Pewnie trochę będę sobie ją wyrzucał już zawsze. Jestem do bólu racjonalny, ale są takie sytuacje, w których armia racjonalnych argumentów przegrywa z kretesem. Mogła być moja... Nienawidzę, kurwa, tej myśli.

„Twoje ramiona tak ciepłe, że nawet chłód na dworze nie jest już taki straszny.”

– Masz fajnego kutasa – mówi. – I grubego, i dużego. Sam konkret – stwierdza z młodzieńczą szczerością. – Jego odlew zapiszę ci w testamencie – burczę. – To są komplementy, które lubicie słyszeć, nie? Że nam się podobają wasze kutasy. I samochody. I że umiecie dobrze prowadzić. Dużo obietnic bez pokrycia.

Są kobiety, które podniecają się tylko wtedy, kiedy słyszą polecenia wydawane tonem nieznoszącym sprzeciwu. Nawet jeśli się buntują, to tylko po to, aby przetestować, czy ten bunt zostanie złamany.

Nie zrywaj z kobietą w restauracji. Ani w pubie. Nie zrywaj z kobietą przez sms, ani przez Internet. To dowodzi tylko twojego gówniarstwa i tego, że nie masz nawet na tyle jaj, aby powiedzieć jej to prosto w twarz. Najlepiej zrób to u niej w domu i wyjdź. Nie ułatwiaj. Nie mów: zostańmy przyjaciółmi. Nawet jeśli tak będzie, to nie teraz. Mów: – Nic z tego nie będzie. – Dlaczego? – Po prostu cię nie kocham i nie będę kochał. W pewnych sytuacjach liczy się szczerość. W ten sposób okazujesz jej jedyny szacunek, jaki jesteś w stanie. W końcu jej nie chcesz. (...) Nie pytaj następnego dnia: jak się czujesz? Jak ma się czuć, idioto?! Nawet jeżeli cię to naprawdę interesuje, bo jesteś miłym facetem. To już nie twój problem, jak ona się czuje. Ona ciebie musi zwyczajnie zapomnieć. Sama poradzić sobie z tym, że ją zostawiłeś. Twoja obecność w niczym tutaj nie pomoże.

„A co ja na to wszystko mogę? Niewiele. Ewentualnie wstać i zaparzyć herbatę. A z herbatą jakoś to już będzie.”