Her şey yalnızlıktan

Sana aldığım hırka duruyor hala dolapta hediye paketi ile birlikte. Ona bakınca, masum hayallerimin nasıl yerle bir olduğunu görüyorum. Ne diyeyim ki? İçim acıyor işte. Üzerinde görmek istemiştim. Kokun sinsin istemiştim. Minnet duyan gözlerini görmek istemiştim. OLMADI. Gece geç saatte gelsen bile, yanımda olmanı o kadar çok özledim ki. Sesinin tınısı siliniyor kafamda. Halbuki bana şarkılar söylerdin sen. Şimdi şarkılar sustu.İçimde derin bir sessizlik var sana dair. Güzel her şeyin mahvolması ne kadar acıymış, bunu öğrendim aslında. Kahve içmiştik bir gün, kırk yıl hatrımız var demiştin. DEĞİLMİŞ. Bak günler geçti. Sıcağı da soğuğu da gördüm sensiz. Bunları hiçbir zaman görmeyeceksin biliyorum. Hiç okumayacağın şeyleri buraya yazdığımın da farkındayım. Olsun. Hem içimdeki isyan, artık kabullenişe döndü. Gittiğini ve artık olmayacağını kabullendim. Kabullendim... Kabullendim...