Özlediğini sandığın şey bazen bir insan değil, onunla geçirdiğin zamandır. Anıları ne kadar güzel saklarsak saklayalım, bir gün o anıların tozunu silmeyi bıraktığında geriye sadece soğuk bir gerçek kalır. İşte bu gerçeği kabullenmek o anıya ihanet değil, kendine ve geleceğine olan borcundur.

Herkesin bir “dışarısı” vardır, göstermek için özenle düzenlediği bir vitrin. Bir de “içerisi” vardır, ışıkları kapattığında tek başına kaldığı, sakladığı o döküntülerin olduğu gerçek hayat. İnsan en çok, kimsenin görmediği o karanlıkla yüzleşirken büyür.

düşünerek çıkılmıyor ki. çıkılsa çıkmıştık. ama çıkılmıyor. çıkılsa mutlaka çıkardık.

size yemin ederim ki, gereğinden fazla anlamak bir hastalıktır. gerçek bir hastalık.

güzelsin, yemin ederim çok güzelsin çünkü sana kalbimle baktım.

bu arada herkesin istediği gibi biri olmak için doğmadım