Karanlıktan biri

Bakışlarım etrafta gezinirken bir anda onun kahverengi gözlerine denk geldim. O an sanki zaman yavaşladı, etrafın gürültüsü kayboldu. Gözlerinde tanımadığım ama içimi ısıtan bir sıcaklık vardı; bir an duraksadım, ne yapacağımı bilemeden. Kalbim hafifçe çarptı ve istemsizce gülümsedim. Sadece birkaç saniyelik bir an olmasına rağmen, içimde beklenmedik bir huzur bıraktı. Belki bir daha görmeyeceğim ama o bakış, günümde küçük bir iz bıraktı.

Umut, karanlığın içindeki en küçük ışık gibidir; bazen sönmeye yüz tutar ama hiçbir zaman tamamen kaybolmaz. Her şeyin bittiğini sandığın anda, bir yerlerden sessizce “devam et” der gibi dokunur kalbine. İnsan, umudunu kaybettiğinde aslında kendini kaybeder; çünkü umut, nefes almadan bile yaşamayı öğreten bir güçtür. Bazen bir sabahın sessizliğinde, bazen de bir yabancının gülümsemesinde yeniden doğar. Hayat ne kadar ağır gelirse gelsin, umut her zaman bir yerlerde seni bekler. Yeter ki inan, çünkü umut etmek bile bir tür direniştir.

“Çocukken kimse duymadı sesimi, kimse fark etmedi kırıldığımı. Büyüdükçe sustum, çünkü anladım; bazı acılar anlatılmak için değil, taşınmak için var. Şimdi içimde hâlâ o küçük çocuk yaşıyor, sadece gülmeyi unutmuş halde.”