benim galaksim

"sometimes when I say I'm okay I just want someone to look me in my eyes and feel that I'm not okay"

Alışmaya başlıyor insan bir süre sonra.

O hep benim önceliğimdi en meşgul zamanımda bile her şeyi bir kenara koyup önceliğimi o yaptım, ama onun yoğun zamnında en son hatırladığı işi ben oldum, yada bana öyle hissetirdi.

İnsanların gerçek yüzlerini gösterdiği bir an vardır ve keşke başlarda o insanı tanırken bu anın geleceğini bilsek ve başlarda gösterdikleri o kişilik tek yüzleri olmadığını bilsek.

Gün boyu o yaşları geriye atıyorum ama günün sonunda tek bir söz kalbimi paramparça etmeyi başarıyor ve yaşlar bir bir akıyor.

Yanlış yola saptığını bile bile yürümeye devam etmek çok zor çünkü artık dönüşün yoktur..

Bir amacımız olmadan her gün koşturuyoruz oradan oraya, okula gidiyoruz geliyoruz, ders çalışıp not alıyoruz, işe gidip saatlerce durmadan çalışıyoruz, eve gelip yemek yiyip uyuyoruz bunları ne için yaptığımız bile belli değil, mutlu olmak için yaptığımızı düşünüyoruz ama mutlu oluyor muyuz ki? Mutluluk için zamanımız kalıyor mu?

Peki ya gerçeklik bu değilse?

Yine her şeyi berbat etmiş gelmişim buraya içimi dökmeye ama bu sefer anlatacak kelimem yok..

Bazen sadece susarsın çünkü daha önce onlarca kez anlattığına rağmen anlayan olmadı.

Bu kadar kötülüklerin, bu kadar fesatlığın, acının, acımasız insanların içinde nasıl yaşıyoruz biz nasıl yaşayabiliyoruz

Bir grubun içinde konuşup kimsenin seni fark etmemesi hissi..

Sen sevmiyordun benim bu sözleri yazmamı seni yaralıyordu biliyorum bundan sevmiyordun ama bilmiyorsun ki benim sana söyleyemediklerimle dolu burası..

Bugün bir şey fark ettim, etrafımda insanlar olmadığı zaman çok mutluyum etrafıma bir kişi bile yaklaşınca modum düşüyor çünkü öyle zayıfım ki küçücük bir söz bile beni yıkıyor.

Tamda kendimi olduğum gibi kabul etmişken birisinden gelen o her şeyi yıkan cümle..