"Badem ağacı Sende dünya çiçek açtı Bende sessizlik...’’

Reyhan mavi gözlü yanakları al renginde bir Gilek kızıdır. Bir gün koyunları otlatırken sürüye kurt saldırır ve Reyhan koyunları kurtarmaya çalışırken suya düşer ve Irmak onu Hazar Denizine götürür. Köylüler her ne kadar onu bulmaya çalışsalar da Reyhan'ın ayakkabısından  başka bir şey bulamazlar. Kızının ölümüne inanamayan acılı anne 50 yıl deniz kenarında kızını bekler. Bu hikaye dilden dile dolaşır, sineden sineye nakledilir ve böylece "Deniz kızı reyhan" sonsuzlaşır.

Anılarda görünür, düşlerde görünmez insan Düşlerde görünen anlamlardır Özelliklerdir bir de belli belirsiz.

Ve bu dünyada, bu zulüm senin sayende. Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer ve hâlâ şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak kabahat senin, — demeğe de dilim varmıyor ama — kabahatın çoğu senin, canım kardeşim!

İnsan; Denizin olmadığı yerde, Umut adına, Martı olmalı…

Sevgilim bak, geçip gidiyor zaman; Aşındırarak bütün güzel duyguları. Bir yarım umuttur elimizde kalan, Göğüslemek için karanlık yarınları. Ağzımda ağzının silinmez ılık tadı, Damağımda kösnüyle gezinirken; Yüreğimde yılkı, aklımda ölüm vardı, Dışarda rüzgâr acıyla inilderken. Unutulmuyor ne tuhaf dünya işleri, Seninle bir döşekte sevişirken bile. Düşünüyorum hüzünlü genç anneleri, Çarşılarda, pazarda ellerinde file. Bu kekre dünyada yazık geçit yok aşka; Bir şey yok paylaşacak acıdan başka.