Sisakalam

उपेन्द्र यादवजी निधारमा हात राखेर बिलौना गर्दै छन्– "म मात्रै भन्दा मधेशले चिन्न छोडेछ !" तब यादवजी ! जबसम्म 'मधेशी जनताला'लाई बिर्सेर 'म' र 'मेरो कुर्सी' मात्रै भजिरहनुहुन्छ, तबसम्म जनताले बाकसमा भोट होइन, 'शून्य' नै उपहार दिन्छन् । मधेश आन्दोलनको जगमा आफूलाई यसरी स्थापित गर्नुभयो कि पार्टी फुटोस् या जुटोस्, तपाईं सधैँ 'ठेक्दारसाप' । तर यसपालि सप्तरी ३ मा अमरकान्त चौधरीसँग १५ हजार मतमै खुम्चिनुपर्दा पक्कै याद आयो होला– मधेशको भोट कुनै जमिनदारीको बपौती होइन रहेछ ।

उता जनमत पार्टीका डा. सिके राउतजीको 'हर्न' पनि यसपालि नराम्ररी थन्कियो । अघिल्लो चुनावमा जसलाई हराएर हिरो बन्नुभएको थियो, यसपालि आफ्नै किल्लामा तेस्रो स्थानमा धकेलिएपछि सायद उहाँलाई पनि जनमतको असली तागत थाहा भयो होला ।

अनि हाम्रा सदाबहार मन्त्री शरत्सिंह भण्डारी र राजेन्द्र महतोजीको त झन् के कुरा गर्नु ! १९ पटक मन्त्री खाएर अझै 'देश बनाउन' गर्न तम्सिएका भण्डारीजीलाई जनताले यसपालि ससम्मान 'पेन्सनपट्टा भिराएर पठाइदिएका छन् । सद्भावनाबाट सुरु भएको राजेन्द्र महतोको राजनीतिक यात्रा 'राष्ट्रिय मुक्ति पार्टी'सम्म आइपुग्दा मधेशका जनताले उहाँलाई संसद्‌बाटै सधैँका लागि 'मुक्ति' दिने निर्णय गरेछन् । ५ हजार भोट ल्याएर चौथो हुनुको पीडा चानचुने कहाँ हो र, कार्टुनमा अडेस लागेर रुनुको विकल्प पनि त भएन !

मधेशका ३२ सिटमध्ये ३० सिटमा घण्टी बज्दा यी घट्टे (हेभीवेट भन्छन क्यार अंग्रेजीमा) नेताहरूको कान मात्रै गुन्जिएन, तीन दशक लामो राजनीतिक पसलको सटर नै डाउन भयो । चुनाव जित्न अब पुरानो पहिचानको सेन्टिमेन्ट र नारा बेचेर मात्र पुग्दैन, समस्या र मुद्दामा इमान्दारी चाहिन्छ भन्ने कुरा मधेशका जनताले भ्यालेट बक्सबाटै बुझाइदिए ।

कार्टुनमा देखिएको त्यो रित्तो सिलिन्डर र पसिना काढ्दै गरेको दाइको चित्रले अहिलेको हाम्रो यही हतारोलाई गिज्याइरहेको छ। छेउमा उभिएर गफ दिने भद्रभलादमीले भनेजस्तै, 'सरकार नबनिहालेर ग्यास अभाव भएको' मान्नेहरूका लागि देश बनाउनु भनेको सायद १५ सेकेन्डको टिकटक भिडियो बनाउनु जत्तिकै सजिलो काम हो। परिवर्तनको लागि भोट हाल्नु एउटा सुरुवात मात्र थियो, तर हामी त भोट खसालेको भोलिपल्टै नतिजाको 'इन्स्ट्यान्ट नुडल्स' खोजिरहेका छौँ।

नयाँ नेतृत्वप्रति आशावादी हुनु एकदम स्वाभाविक हो। वर्षौंदेखिको निराशा चिरेर अगाडि बढ्न यो नेतृत्व सफल होस् भन्ने कामना पनि छ। तर, सिंहदरबारको कुर्सीमा बस्नेबित्तिकै छुमन्तर गरेर सबै समस्या समाधान हुने जादुको छडी पक्कै कसैसँग हुँदैन। नीति नियम, अन्तर्राष्ट्रिय बजार र हाम्रो आफ्नै अस्तव्यस्त प्रणाली सुध्रिन समय लाग्छ।