fir'

sürekli yeni bir sayfa açıyorum. devamlı ve ısrarla. fakat açtığım sayfadan bir önceki sayfayı koparıp atamıyorum. dönüp bakıyorum o sayfada takılı kalıyorum. ben sürekli yeni bir sayfa açıyorum ama hiçbir zaman ilerisine gidemiyorum. sende bunlardan birisin.

senden ölesiye nefret ediyorum. otobüste kafamı cama yasladığımda artık hayal dahi kuramadığım için senden nefret ediyorum. elimi kestiğimde canımın acısına değilde sana ağladığım için senden nefret ediyorum. kafamı çevirdiğim her yerde olmadığın halde seni görmektende. gözyaşlarımı engellemek için aldığım o derin derin nefeslerdende. senden gerçekten nefret etmek istiyorum. seni hala çok seviyorum.

bir kameram olsun istiyorum. çok fazla anı kaydetmek çok fazla yaşamak. hafızamdan silinmesin diye sürekli bakıp hatırlamak istiyorum. hissettirdiklerini tekrar hissetmek.

hayat çok garip. bazı insanlar konuşmayı kesip ağızlarına adlarını bir daha almazken bazı insanlar konuşmaya başlıyor. üstelik birbirlerini tanıyor onlar için en iyisini diliyorlar. kendi yaşayamadıklarını başkalarının yaşaması için. hayat çok garip ve insan bunu her yaşadığı olay ile daha iyi anlıyor.

özlem denen duygu ıstıraba dönüşünce ve özlenen ıstırabına göz ucuyla bile bakmayınca