dünya soğur, akşam serinlerken, benim sensiz sevinecek bir şeyim yok.

dizlerine yatayım, şu dünyanın kahrını çektiğime değsin artık.

içimde bir çocuk başıboş dolanıyor, yine de o evin yolunu bulamıyor.

kokunu duymadığım bir sabaha uyandırma beni.

neyse ki yaradan, neyin ne olduğunu çok iyi biliyor. kul bilse ne, bilmese ne.

tüm her şeye göğüs gerdiğim günlerde, darbeyi sırtımdan yiyeceğimi biliyordum; ama senden yiyeceğimi tahmin etmemiştim.

seni sevmek bana yasaktı, ama seni unutmak bana hiç öğretilmedi. herkes gitti, sen içimde kaldın. en çok da buna canım yanıyor.

saçlarına yıldız düşmüş, koparma annem.

tavan arasına sakladığım o mektuplar, yaktığın o mumla yanacak mı yoksa dizinde uzanırken okuyabilecek miyim onları sana? dinle, ben sana aitken, olabilecek misin bana tavan arası.

sanma sen tek alfabesin ve başka bi dil yok. koşup sarılmıyorsam sana, artık üşendiğimden.